Τον «κίνδυνο της πόλωσης» για το Μεταναστευτικό αναλύει ο Ι. Βαρβιτσιώτης

(Αναδημοσίευση από τη στήλη «Γνώμες», του ένθετου «Νέες Εποχές», της εφημερίδας «Βήμα της Κυριακής» / 24/1/2010)

Μεταξύ των θεμάτων που η Κυβέρνηση κατά προτεραιότητα έχει θέσει προς επίλυση είναι και «το μεταναστευτικό». Ομως η προτεινόμενη από την Κυβέρνηση ρύθμιση περιορίζεται στην παροχή δικαιώματος ψήφου στους μετανάστες (στις τοπικές εκλογές). Δεν θέλω να μπω στη λογική ότι η ρύθμιση αυτή είναι εκλογικό τερτίπι, ότι γίνεται εν όψει των δημοτικών εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου.

Πάντως δεν αγγίζει καν το μεταναστευτικό πρόβλημα, για το οποίο όλα τα κόμματα συμφωνούν ότι είναι υπαρκτό και ότι υπάρχει άμεση ανάγκη να αντιμετωπισθεί. Το ότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υπάρχει κάποιο κοινό πρότυπο αντιμετωπίσεώς του αποδεικνύει και την πολυπλοκότητά του.

Ειδικότερα όμως στη χώρα μας θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι εξής παράμετροι: Πρώτον, ότι η χώρα μας αποτελεί μια από τις κυρίες πύλες εισόδου λαθρομεταναστών στην Ευρώπη και δεύτερον, ότι ήδη ως λαός και κοινωνία βιώνουμε επαχθέστατα το πρόβλημα. Θα πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι, παρά τις προσπάθειες που κατά καιρούς έχουν καταβληθεί, το κράτος δεν γνωρίζει ούτε πόσοι ούτε ποιοι διαμένουν στη χώρα μας, ούτε αν είναι εργαζόμενοι, ούτε ποια είναι η οικογενειακή τους κατάσταση.

Συνεπώς προέχουν ο έλεγχος και η περιστολή της λαθρομετανάστευσης, αλλά και η συλλογή όλων αυτών των στοιχείων, για να υπάρξει καθαρή εικόνα απεικονίζουσα την πραγματική κατάσταση και μετά να ακολουθήσει η διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων των μεταναστών. Διαφορετικά η χορήγηση ιθαγένειας και δικαιώματος ψήφου και με ελάχιστα προαπαιτούμενα, το πιθανότερο είναι πως θα λειτουργήσουν ως κίνητρο για τη διόγκωση του λαθρομεταναστευτικού κύματος στη χώρα μας.

Κυρίως όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος να ενδυναμωθεί μια ξενόφοβη τάση με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην προσπάθεια του ΛΑΟΣ να ενισχύσει την ξενοφοβία με την προσδοκία ότι έτσι θα ενισχύσει την πολιτική του επιρροή. Δεν πρωτοτυπεί άλλωστε. Ακριβώς το ίδιο συνέβη σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπου ακροδεξιά κόμματα αύξησαν την πολιτική τους ισχύ με μόνη σημαία την πολιτική εναντίον των μεταναστών. Και θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι όσοι ελπίζουν ότι έτσι θα μειωθεί η δύναμη της Νέας Δημοκρατίας ότι οι πολίτες που εξ αυτού του λόγου θα προσεγγίσουν τον ΛΑΟΣ θα ανήκουν σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Με ανησυχεί κυρίως ότι το θέμα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πόλωση την ελληνική κοινωνία. Γι΄ αυτό πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος συναίνεσης. Πρέπει να χτυπηθεί η πάγια αντίληψη κατά την οποία ο δικομματισμός επιβιώνει και λειτουργεί μόνον ως ρήξη και αντιπαράθεση. Η προσέγγιση με τον αντίπαλο θεωρείται αδυναμία, υποχώρηση, υποταγή. Η συγκρουσιακή τάση, έστω και τεχνητή, εκλαμβάνεται ως ισχύς, υπεροχή, επικράτηση. Το ίδιο επιβεβαιώνεται την περίοδο αυτή και με δύο άλλα σημαντικά νομοθετήματα. Το σχέδιο για τη διοικητική μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» και την ψήφιση νέου εκλογικού συστήματος. Πρόκειται για δύο θεσμικής σημασίας ζητήματα, που απαιτούν αντίστοιχα την ευρύτερη- το δυνατόν- πολιτική συναίνεση, προκειμένου να εδραιωθούν ως εκσυγχρονιστικά και να λειτουργήσουν ωφέλιμα για τον τόπο. Ωστόσο, όπως δείχνουν τα πράγματα, και τα δύο αυτά νομοθετήματα θα περάσουν με μονοκομματική έγκριση, καταψηφιζόμενα από την αξιωματική αντιπολίτευση και- στη χειρότερη περίπτωση- με τη «δέσμευση» ότι η ΝΔ προτίθεται ως κυβέρνηση να τα ανατρέψει (κατά το πρότυπο της «αντιπολιτευτικής βεντέτας», που επέβαλε το ΠαΣοΚ).

Είναι κοινότοπο να προστεθεί ότι με τις σημερινές συνθήκες τα τρία παραπάνω θέματα θα έπρεπε να αποτελέσουν το προζύμι για μια ευρύτερη συναίνεση των δυο μεγάλων κομμάτων στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσεως. Αφού στα θέματα αυτά οι θέσεις ΠαΣοΚ και ΝΔ παρουσιάζουν πολλά κοινά σημεία και λιγότερα αντικρουόμενα. Την πρωτοβουλία βέβαια θα πρέπει να την έχει η Κυβέρνηση, η οποία μέχρι σήμερα μόνο στα λόγια επιζητεί συναίνεση. Να ελπίσουμε ότι θα μεταβάλει τακτική;

* Ο κ. Ιωάννης Βαρβιτσιώτης είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κ. Καραμανλής και πρώην υπουργός

Άλλα δυο αδέρφια που επανενώνουμε: Κώστας Μαρκόπουλος - Kevin Pollak

Συνεχίζουμε την εκστρατεία ανεύρεσης αδερφιών που κάποτε χωρίστηκαν

Πιστοί στην ανθρωπιστική εκστρατεία ανεύρεσης αδερφιών που κάποια στιγμή χώρισαν, ή χωρίστηκαν, την οποία ξεκίνησε ο αδερφός Mediakias, φτάσαμε σε μία νέα ανακάλυψη: Κατερίνα Παπακώστα, βουλευτής Β' Αθηνών και γραμματέας γυναικών της Νέας Δημοκρατίας στα δεξιά, η μνηστή του Τσάκυ, αγνώστων λοιπών στοιχείων στα αριστερά.

Μη σας ξεγελάει η μικρή διαφορά σε χτένισμα-κούρεμα. Φτυστές είναι! Το πολύ-πολύ η κα. Παπακώστα να φιλάρει λιγάκι το μαλλί προς τα μέσα...

Συμβάλλουμε στον αγώνα του Mediakia για επανένωση χαμένων αδερφών

Γιώργος Αλογοσκούφης, πρώην τσάρος της Οικονομίας - Κώστας Φραντζέσκος, πρώην βιρτουόζος της μπάλας

Θα τολμήσουν να ρίξουν πόρτα σε καθιερωμένα κομματικά στελέχη;

Εάν έχουν την ελάχιστη -έστω- δόση αληθείας (πράγμα που ειλικρινώς απευχόμαστε) οι πληροφορίες ότι άνθρωποι της γνωστής συνομοταξίας των μπρατσαράδων έχουν ήδη λάβει οδηγίες να ρίξουν πόρτα σε καθιερωμένα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου να μην έχουν πρόσβαση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, ενδέχεται να ακολουθήσουν σκηνές από σαλούν του Φαρ Ουέστ.

Αν ευσταθούν οι φήμες για τον επικεφαλής του πογκρόμ θα 'ναι κρίμα

Ως πρωταγωνιστής όλων αυτών των εκκαθαρίσεων που περιγράψαμε παρακάτω, αλλά και πολύ περισσοτέρων ακόμη, φέρεται να είναι ο γενικός διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας κος. Μενέλαος Δασκαλάκης. Εμείς δεν το γνωρίζουμε αυτό και ούτε και μπορούμε να το υιοθετήσουμε άκριτα, είτε ως πληροφορία, είτε ως φημολογία. Εάν αληθεύει πάντως, θα είναι πράγματι κρίμα για έναν άνθρωπο που καθιέρωσε στο κομματικό στερέωμα ο κος. Κώστας Καραμανλής, να ασκεί τέτοιο πογκρόμ κατά καραμανλικών στελεχών και η δίκαιη τιμωρία του, θα είναι η εντόνως συζητούμενη εν καιρώ αντικατάστασή του (αφότου θα έχει τελειώσει τη … «βρώμικη δουλειά» και θα έχει πάρει πάνω του όλο το κόστος και όλο το ανάθεμα) από τον φρέσκο και χαμογελαστό αναπληρωτή που του έβαλε στο πλάι του ο κος. Σαμαράς, κο. Θανάση Δραβίλα.

Τον στέλνουν πίσω στο Δημόσιο να τον κατασπαράξουν οι Πρασινοφρουροί;

Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις άρσεων στις αποσπάσεις υπαλλήλων, ειδικά σε στελέχη που ανήκουν στον στενό πυρήνα συνεργατών ανθρώπων τους οποίους ο κος. Αντώνης Σαμαράς θεωρεί αντιπάλους του, όπως συμβαίνει με τον κο. Σωτήρη Καραντζά που αποτελεί alter ego του Δημάρχου Αθηναίων κου. Νικήτα Κακλαμάνη, ή που έχουν «φακελωθεί» από τη Ρηγίλλης ότι στήριξαν την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, όπως συμβαίνει με τον κο. Σεραφείμ Λιάπη, τέως υποδιοικητή του ΙΚΑ και τον κο. Κώστα Πάσχο, τέως πρόεδρο σε ΗΣΑΠ και Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας.

Εάν παραδείγματα σαν τα προηγούμενα αποτελούν απτές αποδείξεις για ένα οριστικό ξεκαθάρισμα που επιχειρούν οι Σαμαρικοί απέναντι σε όλα τα στελέχη που δε βρίσκονται στο στρατόπεδο της άμεσης ή έμμεσης επιρροής τους, τι να πει άραγε κανείς για στελέχη που υποστήριξαν με σθένος και αυταπάρνηση την υποψηφιότητα του Μεσσήνιου πολιτικού και όπως φημολογείται, τα παίρνει και αυτά για τα καλά το «σφουγγάρι».

Χαρακτηριστικότερη περίπτωση, εκείνη του τέως διοικητή του ΟΑΕΔ και πολιτευτή στη Β’ Αθηνών, κου. Γιώργου Βερναδάκη.

Ο κος. Βερναδάκης είχε πάρει σχεδόν … «επ’ ώμου» το Δήμο Παλαιού Φαλήρου όπου κατοικεί, ο οποίος εθεωρείτο αμιγώς «μητσοτακικός» λόγω της παρουσίας του δημάρχου κου. Διονύση Χατζηδάκη. Και όμως, ο κος. Σαμαράς επικράτησε και εκεί, με τον κο. Βερναδάκη να δίνει τον καλύτερό του εαυτό γι’ αυτή την υπόθεση. Μέχρι και την ημέρα των εκλογών, κυκλοφορούσε στο εκλογικό κέντρο με κονκάρδες και αυτοκόλλητα του κου. Σαμαρά. Τόσο πολύ εξετέθη υπέρ του νυν προέδρου της ΝΔ!

Όλοι θεωρούσαν βέβαιο ότι λόγω της πολυετούς τριβής του με τα συνδικαλιστικά, της γνώσης του πάνω στον τομέα της Απασχόλησης, της παρουσίας του στην κορυφή της διοίκησης του ΟΑΕΔ, της εμπειρίας του ως διευθυντή της άκρως σημαντικής γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος παλαιότερα πριν δέκα χρόνια, ο κος. Βερναδάκης θα οριζόταν τουλάχιστον αναπληρωτής γραμματέας κάπου. Η πλήρης απουσία του ονόματός του από τους ορισμούς γραμματέων και αναπληρωτών, εξέπληξε τους πάντες. Και τώρα, είναι έτοιμοι να τον «ξηλώσουν» εντελώς από το κόμμα όπου ήταν αποσπασμένος, στέλνοντάς τον πίσω στην οργανική του θέση.

Σημειώστε, ότι για μία ολόκληρη ζωή, ο κος. Βερναδάκης υπήρξε ένα σκληρό αγκάθι μέσα στο σώμα του πασοκικού συνδικαλιστικού συστήματος, τόσο για το γεγονός ότι ήταν σκληρός Νεοδημοκράτης, όσο κυρίως διότι γνωρίζει το φάκελο Ανεργία-Απασχόληση καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο και έβγαζε πάντοτε στη φόρα τα λάθη, τις αμέλειες, αλλά και τις πολιτικές κομπίνες των «Πρασινοφρουρών». Αλλά και τις τελευταίες ημέρες, ο κος. Βερναδάκης έχει ανοίξει μέτωπο πολιτικής μάχης με τον υπουργό Εργασίας κο. Ανδρέα Λοβέρδο και τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ κο. Γιάννη Παναγόπουλο, κατατροπώνοντάς τους με επιχειρήματα και με στοιχεία.

Και ναι, αυτό τον άνθρωπο ετοιμάζονται οι Σαμαρικοί να ρίξουν ως απλό υπάλληλο στα χέρια και στα δόντια των Πασόκων που ευχαρίστως θα τον διαμέλιζαν. Δεν τους κάνει ούτε καν ως απλός συμβουλος για το εργασιακό δηλαδή;

«Σφουγγάρι» !!!

Να δούμε με τι μάτια θα αντικρύσουν αυτά τα στελέχη στην αυριανή Κ.Ε.;

«Σφουγγάρι» ετοιμάζεται και για τον κο. Μπάμπη Κόκκινο, γενικό γραμματέα Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου επί πέντε χρόνια.

Εκπαιδευτικός ο κος. Κόκκινος, απέρριψε ακόμη και τη θέση διευθυντή προκειμένου να προσφέρει υπηρεσίες στο κόμμα μέσα στο οποίο μεγάλωσε και έδωσε σημαντικές μάχες, από την εποχή της Νεολαίας, όσο και στα χρόνια των κυβερνήσεων του κου. Κώστα Καραμανλή. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο κος. Κόκκινος έπαιξε κορώνα-γράμματα το όνομα και τη φήμη του, προκειμένου να φανεί πιστός απέναντι στο κόμμα και ανοικτός απέναντι στα αιτήματά του.

Νεότατος σε ηλικία ο κος. Κόκκινος, έμπειρος και καταρτισμένος περί τα πολιτικά και συνδικαλιστικά θέματα, θα μπορούσε να αποτελεί μία σημαντική επένδυση για τη Νέα Δημοκρατία.

Δεν φαίνεται να τον σώζει τίποτα από το «σφουγγάρι», ούτε καν το γεγονός ότι ήταν και είναι γνήσιος Καραμανλικός. Διότι ως γνωστόν, πέρα από δύο-τρεις «Εφιάλτες», τα καραμανλικά στελέχη είναι από τα πρώτα που αποκεφαλίζονται.

Να δούμε με τι μάτια θα τον αντικρύσουν κάποιοι κύριοι στην αυριανή Κεντρική Επιτροπή, της οποίας ο κος. Κόκκινος αποτελεί εκλεγμένο μέλος.

Άντε στα πενήντα-πέντε (και βάλε) να πέσεις μέσα στη φωλιά των Πασόκων!

Το πογκρόμ απομακρύνσεων σε στελέχη που είναι αποσπασμένα στο κόμμα, αναμένεται να γίνει αμέσως μετά την αυριανή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, ούτως ώστε να αποφύγει το σύστημα της Ρηγίλλης μία μαζική, οργανωμένη κλίμακα αντιδράσεων.

Λέγεται ότι στην λίστα προγραφών, βρίσκεται ψηλά ο αδελφός του κου. Ισίδωρου Κούβελου, συζύγου της κας. Ντόρας Μπακογιάννη, Θάνος. Μιλάμε δηλαδή για μία ευθεία πρόκληση του κου. Αντώνη Σαμαρά, απέναντι στην αντίπαλό του, στις εκλογές.

Το «σφουγγάρι» πλησιάζει επικίνδυνα και στον κο. Γιάννη Χατζή, τέως αναπληρωτή γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος. Ο κος. Χατζής, πέρα από παλαιό στέλεχος που έχει διαγράψει μία ξεχωριστή πορεία προσφοράς και δημιουργικότητας μέσα στο κόμμα, είναι και ένας άνθρωπος πράος, καλοσυνάτος και αγαπητός στους περισσότερους Νεοδημοκράτες. Τον «σφουγγαρίζουν» κι αυτόν οσονούπω, καθώς χρεώνεται απευθείας στον κο. Ευάγγελο Μεϊμαράκη, του οποίου ο κος. Χατζής αποτελεί στενότατο συνεργάτη και έμπιστο φίλο από τα νιάτα τους στην ΟΝΝΕΔ.

Φανταστείτε τώρα, τον κο. Χατζή στην ηλικία των πενήντα-πέντε και βάλε χρόνων, να επιστρέφει στην οργανική του θέση στο Δημόσιο, περιστοιχισμένο από αφιονισμένους Πασόκους. Βέβαια, από την άλλη, οι Πασόκοι μπορεί να αποδειχτούν πιο ανθρώπινοι από τoυς «γενίτσαρους» που έχουν κατακλύσει τη ΝΔ.

Τέλος, για τον κο. Χατζή υπάρχει μία σοβαρή εκκρεμότητα αναφορικά με το μέλλον του περιοδικού «Μετεξέλιξη» στο οποίο είναι εκδότης και κάτοχος του τίτλου. Αυτή, αναμένεται να συζητηθεί σε συνάντησή του με τον ίδιο τον κο. Σαμαρά, εάν και όποτε γίνει.

«Σφουγγάρισαν» ακόμη και εκλεγμένο μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου!

Τους έχει πιάσει αμόκ. Απομακρύνουν από τη Ρηγίλλης, κόβοντας τις αποσπάσεις τους, όλα τα στελέχη που έχουν να κομίσουν πείρα και γνώση.

Βρίσκεται ήδη εκτός ο κος. Σέργιος Τσίφτης. Τέως γενικός γραμματέας Βόρειου Αιγαίου, τέως ειδικός γραμματέας Εθνικού Τυπογραφείου. Απ’ όπου και αν πέρασε, απέσπασε τα εύσημα και τίμησε τον κο. Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία για την απόφασή τους να τον συμπεριλάβουν στο κυβερνητικό σχήμα.

Το σύστημα του κου. Αντώνη Σαμαρά, ενδεχομένως και ο ίδιος ο πρόεδρος της ΝΔ, μάλλον δεν συγχωρούν στον κο. Τσίφτη το γεγονός ότι υποστήριξε την κα. Ντόρα Μπακογιάννη. Έτσι, τον «σφουγγάρισαν» για τα καλά. Δεν σεβάστηκαν καν το γεγονός ότι εξακολουθεί και είναι εκλεγμένο μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος.

Ναι, ασκούν πολιτική δίωξη ακόμη και σε εκλεγμένα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου!

Παρουσιάζουν ως «Καλλικράτη» το σχέδιο της ΝΔ και αυτή δεν το αποδέχεται!

Απετάξαμε τα έργα και τις ημέρες μας;

(Αναδημοσίευση από το blog Κοινή Μοίρα)

Ένα από τα κεντρικά θέματα των ημερών, λόγω και του Συνεδρίου της ΚΕΔΚΕ είναι η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, την οποία παρουσιάζει το ΠαΣοΚ ως δικό του δημιούργημα και η Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα με τις απόψεις του νέου προέδρου της, την επικρίνει ως στερούμενης «ενδελεχούς μελέτης, προσεκτικού σχεδιασμού, ουσιαστικού διαλόγου με τους θεσμικούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με τις τοπικές κοινωνίες».

Για μία ακόμη φορά, έρχονται τα πάνω, κάτω και τα εμπρός, πίσω.

Η νέα διοικητική μεταρρύθμιση που παρουσιάζει το ΠαΣοΚ, βασίζεται σε ενδελεχή μελέτη την οποία είχε εκπονήσει το Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης επί των ημερών διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, σε προσεκτικό σχεδιασμό στον οποίο είχε επιδοθεί η κυβέρνηση του κου. Κώστα Καραμανλή και σε ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο οποίος επιβεβαιώνεται από τις συνεχείς επαφές των προεδρείων της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ με τον κο. Καραμανλή και τον υπουργό του επί των Εσωτερικών κο. Προκόπη Παυλόπουλο, αλλά και από τα σχετικά θεματικά συνέδρια των δύο μεγάλων δευτεροβάθμιων οργανισμών, στα οποία είχαν συμμετάσχει όλοι τα θεσμικά στελέχη της Τ.Α., εκπροσωπώντας απευθείας τις τοπικές κοινωνίες. Το μόνο που έκανε το ΠαΣοΚ, ήταν να συστήσει μία επιτροπή εμπειρογνωμόνων για τα μάτια του κόσμου και να προτείνει την ονομασία «Καλλικράτης».

Περιληπτικά, η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, υπό τη μορφή που παρουσιάζεται ακόμη και τώρα, μελετήθηκε επί ΝΔ, σχεδιάστηκε επί ΝΔ και συζητήθηκε επί ΝΔ.

Λογικό ερώτημα: γιατί δεν εφαρμόστηκε επί ΝΔ;

Προφανώς, λόγω της αναβλητικότητας που επεδείκνυαν οι κυβερνήσεις της να προχωρούν γρήγορα και αποφασιστικά από τις εξαγγελίες στις πράξεις σε όλα τα μεγάλα και σημαντικά, προσμετρώντας προφανώς το πολιτικό κόστος, αλλά και λόγω της αδυναμίας των στελεχών της, να ακολουθήσουν επί μακρόν τον οραματικό προσανατολισμό που τους όριζε ο πρόεδρός τους.

Γιατί δεν υποστηρίζει το σχέδιο η ΝΔ τώρα;

Την απάντηση αυτή, δύναται να την προσφέρει μονάχα η τωρινή ηγεσία της. Πιθανώς, η άρνηση που εγείρει στη διοικητική μεταρρύθμιση οφείλεται στην έλλειψη ενδελεχούς μελέτης του περιεχομένου της, προσεκτικού σχεδιασμού στην αντιπολιτευτική στρατηγική έναντι του ΠαΣοΚ και ουσιαστικού διαλόγου αναφορικά με το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια ανάμεσα στις πολιτικές που ακολουθούσε χθες και στις θέσεις που προβάλλει σήμερα.

Πάντως, είναι κρίμα να βρίσκεται απούσα στις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές και ταυτόχρονα, να επιτρέπει στο ΠαΣοΚ να καπηλεύεται τη δική της δουλειά.

(Πίνακας: “Verleugnung Petri“ – «Η άρνηση του Πέτρου» από τον Jan Miense Molenaer)

«Παιχνίδια με τη φωτιά» βλέπει πίσω από το Μεταναστευτικό ο Γ. Πρετεντέρης

(Αναδημοσίευση από την στήλη «Εμπιστευτικά» της εφημερίδας «Το Βήμα»)

Για το νομοσχέδιο περί μετανάστευσης (το οποίο είναι ουσιαστικά ένα νομοσχέδιο για την ιθαγένεια...) ειπώθηκαν σχεδόν όσα είχαν να ειπωθούν. Η περίφημη διαβούλευση διεξήχθη δημοσίως και μεγαλοφώνως. Ετσι, λοιπόν, ερωτώ: Μήπως ήλθε η ώρα να ξαναδούμε το πράγμα από την αρχή και από μηδενική βάση;

Και αυτό επειδή φοβούμαι ότι όπως εξελίσσεται η κατάσταση ελλοχεύει ένας διπλός σοβαρός κίνδυνος.

Πρώτον, να διχαστεί και να πολωθεί η ελληνική κοινωνία τόσο πολύ πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα ώστε να καταστεί εντελώς αδύνατη η αντιμετώπισή του. Και αυτή την αδυναμία λύσης θα την πληρώσουν πρώτοι απ΄ όλους εκείνοι που τη χρειάζονται περισσότερο. Δηλαδή, οι ίδιοι οι μετανάστες.

Δεύτερον, να χρησιμοποιηθεί το θέμα ως προνομιακό πεδίο ζύμωσης και ανάδειξης μιας ξενόφοβης Ακροδεξιάς- το έργο το έχουμε ξαναδεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ήδη, μέσω Διαδικτύου, εκδηλώνεται μια κινητοποίηση των πιο ακραίων πολιτικών ρευμάτων και απόψεων με συλλογές υπογραφών, υβριστικές εκστρατείες και συκοφαντικές επιθέσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά, θα μου πείτε. Σωστό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτά τα ακραία στοιχεία έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με ευρύτερα στρώματα της κοινής γνώμης μέσα από τις φοβίες και τις προκαταλήψεις που ενεργοποιεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας το θέμα της πολιτογράφησης. Με άλλα λόγια, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, κινδυνεύουμε και να μη λυθεί το πρόβλημα και να προσφερθεί στην ακροδεξιά ένα πολυάριθμο ακροατήριο.

Από την άλλη πλευρά, έχω τη σαφή αίσθηση ότι όλες σχεδόν οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις συμπίπτουν σε τρία σημεία τα οποία μπορούν να αποτελέσουν επαρκή βάση για συζήτηση.

Συμφωνούν, πρώτον, στη διαπίστωση του προβλήματος.

Συμφωνούν, δεύτερον, στην ανάγκη αντιμετώπισής του.

Συμφωνούν, τρίτον, ότι η αντιμετώπιση αυτή περνάει μέσα από την καθιέρωση κανόνων και ρυθμίσεων στο πλαίσιο της δημοκρατικής πολιτείας μας.

Ποιοι θα είναι αυτοί οι κανόνες; Νομίζω ότι με στοιχειώδη λογική και επαρκή πολιτική βούληση, είναι εύκολο να βρεθούν. Υπό μία προϋπόθεση: ότι η συζήτηση θα διεξαχθεί χωρίς πολιτική υστεροβουλία και ιδεολογική προκατάληψη. Διότι αν το ζητούμενο για τους διαλεγόμενους είναι να αποδείξουν ότι οι μεν έχουν μειωμένη εθνική συνείδηση και οι δε μειωμένη δημοκρατική ευαισθησία, τότε καλύτερα να μη συζητήσουν καθόλου.

Αντιθέτως αν συνειδητοποιήσουν ότι το πλέγμα μετανάστευση και ιθαγένεια είναι κοινωνικά εμπρηστικό, τότε δεν θα είναι δύσκολο να συμφωνήσουν πως τα παιχνίδια με τη φωτιά δεν βοηθούν κανέναν.

Ένας απίθανος εσμός βάλθηκε να εξοντώσει έναν αδύναμο οικογενειάρχη

Ο μέτριος φαστφουντάς και ακόμη μετριότερος δήμαρχος που ονομάστηκε από τον sui generis Τζέφρυ πρώτα γραμματέας του ΠαΣοΚ και στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών…

Ο διώκτης του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που όταν προστάζει η εξουσία καθαρίζει υποθέσεις blogging σε χρόνο dt, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αρκείται σε ένα «δεν πρόκειται να βγάλεις άκρη»…

Ο μακρυμούρης Καλαπόδης που έχει μετατρέψει τα φαντάσματα του μυαλού του σε δημόσια στάση αλητείας…

Το μίασμα της δημοσιογραφίας που γαλουχούμενο δίπλα στους Τριανταφυλλόπουλους, κατέληξε να έχει όχι μόνο φάτσα, αλλά και ψυχή τρωκτικού…

Ένας εσμός πολιτικών τυχοδιωκτών, υπαλλήλων της εξουσίας, μίσθαρνων σαλτιμπάγκων, υβριστών, συκοφαντών και καταζητούμενων…

Βάλθηκαν να εξοντώσουν ηθικά, κοινωνικά, επαγγελματικά έναν καθημερινό οικογενειάρχη με δύο μωρά παιδιά και αδύναμο πορτοφόλι, που το μόνο λάθος που έκανε ήταν να γράφει με την φτωχή ορθογραφία του, πράγματα που άκουγε, έβλεπε, ή ένιωθε για τους πολιτικούς και την κοινωνία.

Πολλοί είναι οι bloggers που παίζουν ένα ιδιοτελές παιχνίδι, αλλά ανάμεσα σε αυτούς ΔΕΝ είναι ο Naxios.

Κάτω τα χέρια από τον άνθρωπο ξεδιάντροποι!!!

Υ.Γ.: Στη φωτογραφία η κοπελιά αναλαμβάνει να δώσει εκ μέρους όλων μας, την πρέπουσα απάντηση σε όλους αυτούς που προσπαθούν να fimo-σουν τις φωνές των δεξιών-κεντροδεξιών bloggers, επωνύμων και ανωνύμων.

Για ποιο λόγο επικρίνετε το Σαμαρά για το high class τραπέζωμα στη γιορτή του;

Είναι ακατανόητη η επιμονή κάποιων να εγκαλούν τον κο. Αντώνη Σαμαρά για το γεγονός ότι επέλεξε υπερπολυτελές εστιατόριο, στο οποίο η χρέωση κατ’ άτομο μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει τα διακόσια ευρώ, προκειμένου να τραπεζώσει φίλους για τη γιορτή του.

Κατ’ αρχήν, ο άνθρωπος έχει πολλά χρήματα και ουδέποτε το απέκρυψε.

Αλλά και να μην πήγαινε εκεί με την παρέα του, σάμπως τα χρήματα που θα εξοικονομούσε θα τα έδινε σε κάνα φτωχό; Και πάλι σε ‘κείνον θα έμεναν. Επομένως;;;

Όσο για τον ισχυρισμό κάποιων ότι αυτή η πολυτέλεια αποτελεί πρόκληση εν μέσω οικονομικής κρίσης, θα είχαμε να αντιτείνουμε τα ακόλουθα.

Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε και ουδείς τα έχει διαψεύσει, ο κος. Σαμαράς πήγε δώδεκα χρόνια (δημοτικό και γυμνάσιο) στο Κολλέγιο Αθηνών, το πανάκριβο σχολείο της ελληνικής αριστοκρατίας και πλουτοκρατίας και μετά, σπούδασε για έξι χρόνια στη Βοστώνη και πάλι σε πανάκριβα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έκανε δύο χρόνια φαντάρος, σίγουρα όχι στον Έβρο και με το που έλαβε το απολυτήριο, εξελέγη βουλευτής στη Μεσσηνία, κληρονομώντας την έδρα του αδελφού του πατέρα του. Έμεινε βουλευτής, έγινε υφυπουργός Οικονομικών, υπουργός Εξωτερικών, αρχηγός κόμματος και όταν δεν εισήλθε το κόμμα του στη Βουλή και δεν εξελέγη βουλευτής ο ίδιος, δεν επέλεξε να κάνει το δικό του επαγγελματικό άνοιγμα, σε υψηλότατη θέση διοικητική έστω, στο χώρο της ιδιωτικής αγοράς, μήπως και αποκτήσει παραστάσεις από τη ζωντανή Οικονομία, αλλά επέλεξε, κατά δική του δήλωση, να καθήσει επί οκτώ χρόνια σπίτι του και να κοιτάζει το ταβάνι και τους τοίχους. Προφανώς, είχε πάρα πολλά χρήματα για να χρειαστεί να πάει να δουλέψει.

Πως μπορεί να καταλάβει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, που έχει περάσει τη ζωή του μέσα στην ευκολία και στην άνεση, ποιες είναι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης για τη μέση ελληνική οικογένεια; Και πως είναι είναι δυνατό να κατηγορηθεί ότι προκαλεί, εφόσον δεν είναι σε θέση να συναισθανθεί βιωματικά, ότι ο λογαριασμός για λίγους μόνο από τους καλεσμένους του στο τραπέζι που παρέθεσε στο εστιατόριο είναι ο μηνιαίος μισθός ενός μεροκαματιάρη, ή το συνολικό ποσό του λογαριασμού θα μπορούσε να ξεχρεώσει ένα υπόλοιπο οφειλομένων τραπεζικού δανείου ώστε να μη χάσει κάποιος φουκαράς το σπίτι του;

Μήπως τελικά έχουμε αλλόκοτες, υπερβολικές απαιτήσεις από ανθρώπους σαν τον κο. Σαμαρά;

Σημείωση: Μην περιμένετε να αναγνωρίσουμε στην πομφόλυγα του ,,, νεοσυσταθέντος «παρατηρητηρίου οικογενειακού προϋπολογισμού» της ΝΔ, έμπρακτο, αληθινό ενδιαφέρον για το πώς τα φέρνει βόλτα με τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις του σπιτικού του ο μέσος Έλληνας. Τις ανάγκες του μέσου Έλληνα, τις εμπεδώνεις ζώντας και εσύ όπως και 'κείνος, όχι στήνοντας «παρατηρητήρια». Εκτός και αν μας έχουν πάρει για δρυοκολάπτες!

«Ανεπίδεκτοι μαθήσεως» στις σχέσεις μας με την ΕΕ, γράφει ο Γ. Πρετεντέρης

(Αναδημοσίευση από τη στήλη «Εμπιστευτικά» της εφημερίδας «Το Βήμα»)

O πρώτος σύγχρονος Ελληνας που διατύπωσε την άποψη ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να μας παραδίδουν μαθήματα διότι «όταν εμείς κτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βαλανίδια» ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Τότε μάς είχαν διώξει από το Συμβούλιο της Ευρώπης αλλά η υπόθεση δεν είχε κανένα ιστορικό βάθος. Απλώς οι Ευρωπαίοι παρέδιδαν μαθήματα δημοκρατίας και ο Παπαδόπουλος ήταν ανεπίδεκτος μαθήσεως.

Έκτοτε το «θεώρημα του Παπαδόπουλου» βρήκε πολλούς οπαδούς στην Ελλάδα, ακόμη και αν δεν είναι βέβαιο ότι άπαντες γνωρίζουν ποιος το έχει διατυπώσει. Και βρήκε πολλούς οπαδούς επειδή στη χώρα μας υπάρχει ένα διαχρονικό ανακλαστικό: όσοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, αμφισβητούν στους άλλους το δικαίωμα της διδασκαλίας.

Η πλέον πρόσφατη εκδοχή του θεωρήματος διατυπώνεται με αριστερό και ελαφρώς εθνικοαπελευθερωτικό μανδύα. «Την οικονομική πολιτική τη χαράζει η ελληνική κυβέρνηση, όχι ο Τρισέ ή ο Αλμούνια, και την κρίνουν οι έλληνες πολίτες, όχι οι διεθνείς αγορές». Μάλιστα! Είναι γνωστό άλλωστε ότι, αν εξαιρέσει κανείς τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας, «του Ελληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει».

Η άποψη αυτή επιβιώνει τόσα χρόνια για έναν πολύ απλό λόγο: επειδή αρέσει. Και αρέσει επειδή βολεύει. Δι΄ αυτής η υστέρηση μεταμφιέζεται σε αντίσταση. Και η ανικανότητα σε ανυπακοή.

Η αλήθεια, όμως, είναι και πικρή και ωμή.

* Η οικονομική πολιτική μπορεί να υλοποιείται από την κυβέρνηση αλλά υπόκειται σε κανόνες και κινείται μέσα σε πλαίσια, τα οποία η Ελλάδα έχει ασμένως και αβίαστα αποδεχθεί.

* Η εφαρμογή αυτών των πλαισίων έχει ανατεθεί μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες σε συγκεκριμένους θεσμούς, με τη σύμφωνη γνώμη και της Ελλάδας. Πράγμα που σημαίνει πως όσα βαλανίδια και αν έτρωγαν οι πρόγονοι του Τρισέ η Ελλάδα καλείται απλώς να εκπληρώσει υποχρεώσεις που η ίδια έχει αναλάβει. Και στις οποίες αρνείται έως τώρα φανατικά να ανταποκριθεί.

Με αυτήν τη λογική, αν το Πρόγραμμα Σταθερότητας αποδειχθεί ανεπαρκές ή αν η κυβέρνηση επιλέξει το εθνικό σορολόπ, μπορεί να συντηρηθεί μια πρόσκαιρη δημοφιλία αλλά το κόστος θα το πληρώσει η χώρα.

Ήδη, ας πούμε, στη ρητορική της υπουργού Οικονομίας για το θέμα των τραπεζών επαναλαμβάνονται σχεδόν αυτούσια τα επιχειρήματα που είχε χρησιμοποιήσει η προηγούμενη κυβέρνηση στο θέμα του «βασικού μετόχου». Τότε αυτός που (υποτίθεται) δεν θα μας έλεγε τι να κάνουμε ήταν ένας «χαμηλόβαθμος υπάλληλος» των Βρυξελλών. Τώρα είναι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αυτοπροσώπως. Ευτυχώς η διαφορά ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και στην κουταμάρα είναι συνήθως ευδιάκριτη. Δεν θα αρνηθώ ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται σήμερα ως πιόνι σε μια ευρύτερη σκακιέρα όπου παίζονται πολύ μεγαλύτερα συμφέροντα. Μόνο που κανείς δεν μας υποχρέωσε να καταστούμε τόσο ευάλωτοι. Ούτε μας εξανάγκασε να χρωστάμε 300 δισ. ευρώ. Η χώρα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου ενθουσιωδώς και αυτοβούλως. Και είναι απολύτως δική της ευθύνη να αποδείξει ότι αξίζει κάτι καλύτερο. Αν μπορεί ακόμη να το αποδείξει...

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος εξηγεί γιατί έχουμε «κοινωνικό κράτος υποκρισίας»

(Αναδημοσίευση από το www.andrianopoulos.gr )

Η φοροδιαφυγή στις περισσότερο προηγμένες χώρες του κόσμου δεν είναι μικρή επειδή οι νόμοι για την καταπολέμησή της είναι αυστηρότεροι. Η φοροδιαφυγή είναι περιορισμένη διότι ο κόσμος το θεωρεί υποχρέωσή του να πληρώνει φόρους. Το κάνει αυτό διότι οι φόροι αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένες παροχές του κράτους προς τους πολίτες. Η φοροδιαφυγή αποτελεί έτσι κοινωνική ντροπή. Κι όχι μαγκιά. Στην Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν φθάνουν στον φορολογούμενο σαν κοινωνικές πραγματικές παροχές. Μοιράζονται σαν χρήματα σ’ αυτούς κυρίως που δεν πληρώνουν τίποτα. Και που συνήθως φωνάζουν και περισσότερο απαιτώντας περισσότερες παροχές. Αυτοί που παράγουν και πληρώνουν σπάνια απολαμβάνουν κάτι από το κράτος. Γι’ αυτό και φοροδιαφεύγουν.

Η υποκρισία όμως που επικρατεί στην χώρα σκεπάζει πολλές παρόμοιες πραγματικότητες. Ο πολιτικός κόσμος ομιλεί συνέχεια για την υποχρέωση να πληρώνουν πάντα «οι έχοντες και κατέχοντες». Δεν εξηγεί όμως ποιοί ακριβώς είναι αυτοί. Και για ποιό λόγο θα πρέπει πάντοτε αυτοί να επιβαρύνονται. Όταν δημιουργούσαν πλούτο δεν το έκαναν με στόχο να τον μοιρασθούν με το ελληνικό κράτος και με τους όποιους κάθε φορά ευνοουμένους του. Για ποιο λόγο είναι δίκαιη η άνωθεν επιβαλλόμενη αναδιανομή; Ποιο θα είναι το κοινωνικό όφελος για όλους αυτούς; Σε διαφορετική περίπτωση, για ποιο λόγο θα παράγουν πλέον πλούτο όσοι μπορούν; Θα μείνουμε μόνο με τους εργολάβους και τους προμηθευτές του δημοσίου. Που θα κερδίζουν μέσω γνωστών μηχανισμών και θα μοιράζονται με τους «ημετέρους» τις προσόδους τους.

Οι κοινωνικές αδικίες του συστήματος είναι ολοφάνερες. Μόνο που δεν θέλουμε να τις παραδεχθούμε. Γιατί δεν ακούγονται σαν «πολιτικά ορθές». Πως είναι δυνατόν να διαμαρτύρονται ομάδες ολόκληρες του πληθυσμού για χαμηλές λ.χ. συντάξεις όταν το εισόδημα, αναλογικά πάντοτε, που δήλωναν και πάνω στο οποίο υπολογίζονται οι παροχές αυτές ήταν χαμηλότερο από τις σημερινές τους απολαβές. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως πολλοί περνούν μια ζωή ασφαλίζοντας χαμηλότατα εισοδήματα, και φροντίζουν τα τελευταία επαγγελματικά τους χρόνια να ασφαλίζουν πολύ υψηλότερες αποδοχές. Εξασφαλίζοντας έτσι πολύ υψηλότερες συντάξεις από αυτές που πραγματικά δικαιούνται. Ληστεύοντας το κοινωνικό σύνολο από πολύτιμους πόρους.

Τα περί τριμερούς ασφαλιστικού συστήματος είναι εξωπραγματικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εισφορές των ασφαλισμένων είναι εικονικές. Τα πάντα τα καταβάλλει ο εργοδότης. Στην οικοδομή μάλιστα, αυτό καθορίζεται και με νόμο!! Σαν συνέπεια, η επιχείρηση φέρει πολύ μεγαλύτερα βάρη από αυτά που επίσημα της αναλογούν. Κι εν τούτοις, συνεχώς καθυβρίζεται και η προσφορά της υποβαθμίζεται.

Η ακίνητη ιδιοκτησία τέλος διώκεται. Επειδή ακριβώς δεν μεταφέρεται, αποτελεί για τις κρατικές αρχές την κλασσική κότα που γεννά χρυσά αυγά. Σε κάθε ευκαιρία επιβαρύνεται με κάθε λογής φόρους και τέλη. Αλλά δεν φορολογούνται τα τυχόν έσοδα απ’ αυτήν. Αλλά αυτή καθεαυτή η ύπαρξή της. Που βέβαια έχει αποκτηθεί με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και που πληρώνει φόρους για κάθε υπηρεσία που εξασφαλίζει η για εργασίες που γίνονται για την αξιοποίησή της.

Κοινωνικές αδικίες υπάρχουν στη χώρα. Το ερώτημα είναι ποιοι ακριβώς στην πραγματικότητα τις υφίστανται…

Όταν το 'γραφε η μακαρίτισσα, έβλεπε κάποιο όραμα από το μέλλον;

Πάνω που μας έπιασε στερητικό συνδρομο, βρήκαμε υποκατάστατο!

Προνόησε η Μητέρα Φύση που δεν επιτρέπει ποτέ την παρουσία κενών, ή ο ελεήμων και φιλεύσπλαχνος Θεός που μεριμνεί ώστε να καλύπτονται οι βασικές ανάγκες των πιστών του; Με το που χάσαμε από τα τηλεοπτικά παράθυρα τη κα. Φεβρωνία Πατριανάκου και φτάσαμε να υποφέρουμε από στερητικό σύνδρομο, εμφανίστηκε ως υποκατάστατο η κα. Θεοδώρα Τζάκρη. Θαύμα, θαύμα!

Μας θυμίζετε λίγο ποιον καταγγέλλατε στη Νέα Υόρκη ως «γνωστό Κυπατζή»;

Μήπως θα ήταν χρήσιμο για την κοινή γνώμη εδώ στην Ελλάδα, ο (αυτο)παρουσιαζόμενος ως διεισδυτικός, καταγγελτικός, ασυμβίβαστος ρεπόρτερ του Mega Channel κος. Γιάννης Κανελλάκης να μας θυμίσει ποιον συνάδελφό του στις παλιές καλές μέρες της Νέας Υόρκης και ταυτόχρονα, εθνικό διαφωτιστή της Ομογένειας, αποκαλούσε ακατάπαυστα μέσα από την εβδομαδιαία εφημερίδα «Οι Ρεπόρτερς» την οποία εξέδιδε, «ο γνωστός Κυπατζής»; Και για ποιο λόγο;

Σημείωση: Τελικά, όταν έχεις τις κατάλληλες πηγές, βγάζεις ΤΑ απίστευτα λαυράκια.

Θα φέρει μπάντα με χάλκινα από το Βελιγράδι ειδικά για την περίσταση

Ποιος σφουγγαρισθείς από τη Νέα Δημοκρατία έχει ήδη δεσμευτεί, εις επήκοον μεγάλης παρέας που τον συντρόφευε στο μεσημεριανό καφέ του στη Βαλαωρίτου, ότι την ημέρα που θα αποχωρήσουν από τη Ρηγίλλης ο κος. Σαμαράς και οι άνθρωποί του, θα ‘χει στήσει έξω από το νεοκλασσικό μπάντα τσιγγάνων με χάλκινα που θα ‘χει φέρει ειδικά από το Βελιγράδι;

Υ.Γ.: «Μα γιατί από το Βελιγράδι;» τον ρώτησε η παρέα, για να απαντήσει «έτσι, για να το ευχαριστηθούν ακόμη περισσότερο κάποιοι θαυμαστές του Μιλόσεβιτς, του Κάραντζιτς και του Μλάντιτς»

Τα έδωσαν όλα για την εκλογή του και τους φόρεσε καπέλο τον κολλητό του

Και οι δυο επικεφαλής σε σημαντικό διοικητικό τομέα της Νέας Δημοκρατίας. Ο ένας λεπτός, ανοικτόχρωμος, λιγομίλητος, ο άλλος ευτραφής, μελαχρινός, πιο κοινωνικός. Καλά παιδιά και οι δύο. Αλλά εύπιστα και κάπου επιπόλαια. Έχαψαν το παραμύθι των προϊσταμένων τους, ότι «εάν κατέφθανε στο νεοκλασσικό η κυρία που έχει αδυναμία στα κόκκινα ταγιέρ» μαύρη μέρα θα ξημέρωνε για ολόκληρο το προσωπικό και επιδόθηκαν, μαζί με ολόκληρο το σύστημα Μαξίμου-Ρηγίλλης σε υπέρ πάντων αγώνα, για νίκη του αντιπάλου της. Έως και κατασκοπεία, με βάση πάντα τις δυνατότητες του τομέα που διαχειρίζονταν, πάνω στο πως κινούνταν οι κομματικοί αξιωματούχοι και το προσωπικό, ακούγεται ότι ασκούσαν.

Αποτέλεσμα; Με το που εξελέγη ο αντίπαλος της κακιάς μάγισσας, μία από τις πρώτες κινήσεις που έκανε, ήταν να φορέσει στα δύο καλά μας παλικάρια καπέλο, έναν κολλητό του που έφερε απ' έξω. Την ίδια τύχη, είχαν και πολλοί άλλοι μέσα στο νεοκλασσικό – και όχι μόνο.

Ας πρόσεχαν κι ας προνοούσαν να είχαν πληροφορηθεί το χαρακτήρα και το ποιόν εκείνου για τον οποίον τα έδωσαν όλα.

Οι δύο κολλητοί και συγκάτοικοι του Amherst, αντιγράφουν το Barack O

(Αναδημοσίευση από το blog των Αδελφών Dalton, με τίτλο Αντέγραψε και εσύ τον Obama... Μπορείς )

Παρακολουθούσα σήμερα την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην ΟΝΝΕΔ. Πέρα από τα προφανή συμπεράσματα περί της δεξιάς στροφής της ΝΔ αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ομοιότητα των λόγων του με τον Barack Obama. Ο Αντώνης Σαμαράς ήδη από το έκτακτο συνέδριο της ΝΔ αναφέρθηκε στον Αμερικανό πρόεδρο. Ανέφερε πως σε αντίθεση με την Hillary Clinton αυτός πίστευε πως πρώτα πρέπει να απευθυνθεί κανείς στους δικούς του και μετά να κοιτάξει να κερδίσει άλλους.

Στη πορεία αποφάσισε να πάει το θέμα παραπέρα. Ακολουθώντας το πρότυπο του ομολόγου του Γεωργίου Παπανδρέου, δανείστηκε σύνθημα από τον Barack Obama. Όπως θυμάστε σίγουρα όλοι, ο πρωθυπουργός προεκλογικά οργάνωσε το σύνολο της καμπάνιας του στο πρότυπο του Obama. Κερασάκι στην τούρτα ήταν το προεκλογικό σποτ με το "Πάμε". Ακριβώς όπως ο Barack Obama έλεγε το "Let's Go".

Την ίδια ώρα το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας του ΠΑΣΟΚ ήταν "Πρώτα ο Πολίτης", το αντίστοιχο σύνθημα του Barack Obama ήταν "It's about You". Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε σε αυτά. Αντέγραψε την εμφάνιση, το περπάτημα, το στυλ τα πάντα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου πίστεψε τόσο πολύ την ομοιότητα με τον Barack Obama που μίλησε μέχρι και για πρόγραμμα 100 ημέρων, με την γνωστή κατάληξη.

Η συνταγή πέτυχε και έτσι ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να ακολουθήσει. Αρχικά αποφάσισε να θυμηθεί ένα παλιό σύνθημα της Πολιτικής Άνοιξης που ήταν κεντρικό σύνθημα στην καμπάνια του Barack Obama. Ελπίδα - Hope. Η λέξη ελπίδα, που αξιοποιήθηκε και από το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά μπήκε στο επίκεντρο. Η λέξη ελπίδα κυριαρχεί παντού. Μαζί με το "Άνοιγμα στην Κοινωνία" έχουν γίνει τα κεντρικά συνθήματα της Νέας Δημοκρατίας.

Άπαξ όμως και μπήκε στο δρόμο της αντιγραφής ήταν θέμα χρόνου να κάνει το μεγάλο χτύπημα. Σήμερα στην ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ αποφάσισε να κάνει δικό του και το "Yes We Can". Το τραγούδι των Will I Am, που με την διάδοση μέσα από το Youtube έγινε το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας του Barack Obama και στους στίχους του μιλούσε για δικαιοσύνη, ισότητα, ιδανικά και δημοκρατία πλέον έγινε σύνθημα στα χείλη του Αντώνη Σαμαρά.

Στο κλείσιμο της ομιλίας του είπε πέντε φορές την λέξη "Μπορούμε". Αν μάλιστα κάποιος διαβάσει το απόσπασμα από την ομιλία και το συγκρίνει με τους στίχους του τραγουδιού "Yes We Can" θα διαπιστώσει πως και ο Αντώνης Σαμαράς σήμερα μίλησε για ιδανικά, δικαιοσύνη κλπ. Οπότε πλέον δεν μας μένει τίποτα άλλο παρά να περιμένουμε ποιο κόμμα θα "κλέψει" πρώτο το "Organizing For America". Αν αύριο μεθαύριο διαβάσετε κάπου "Οργάνωση για την Ελλάδα" να ξέρετε που το βρήκανε...

Ο Παπαρόπουλος, οι bloggers και οι διαφημίσεις: Σάτιρα, ή η πικρή αλήθεια;

Ο Stakon επανέρχεται με τις ιστορίες του πολιτικού Μίλτου Παπαρόπουλου και για το πως πηγαίνουν να τον τυλίξουν στα πλοκάμια τους, οι bloggers της παράταξής του, με μία νέα ανάρτηση με τίτλο Μια διαφημισούλα από τον ΟΠΑΠ. Είναι πραγματικά απίθανη:

«Το τηλέφωνο χτύπησε στο γραφείο του Μίλτου Παπαρόπουλου, στην γραμμή ήταν η γραμματέας του. Ρωτούσε αν θα ήθελε να τον συνδέσει με κάποιον κύριο που τον ζήτησε. Από τότε που είχε αναλάβει τα νέα καθήκοντα είχε εγκατασταθεί στα κεντρικά του κόμματος και οι υποχρεώσεις είχαν μεγαλώσει. Βαριεστημένα της είπε πως θα του μιλούσε. Μεγάλη η χάρη του, σκέφτηκε, να διακόψει την ανάγνωση της αθλητικής εφημερίδας για να επικοινωνήσει με κάποιον άγνωστο.

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούστηκε μία άγνωστη φωνή. «Καλησπέρα, είμαι ο... blogger Φούξια Σαύρα. Έχω το fouxiasavra.blogspot.com και δίνω μεγάλες μάχες για την παράταξη…»

«Μάλιστα, σας γνωρίζω» απάντησε ο Μίλτος Παπαρόπουλος. Σιγά μην τον γνώριζε, o υπολογιστής που του είχαν φέρει τα κορίτσια μάζευε σκόνη στο γραφείο του. Η οθόνη βέβαια ήταν πολύ χρήσιμη μιας και εκεί του κολλούσε η ξαδέλφη του η Κούλα τα post it για να μην ξεχνάει.

«Πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω κύριε Φούξια Σαύρα;» ρώτησε τον συνομιλητή του.

«Να ξέρετε, έχω το blog που σας είπα και έχω πολλούς αναγνώστες. Το blog μου το διαβάζουν ακόμα και στο γραφείο του πρωθυπουργού. Το στέλνω με e-mail κάθε μέρα στη γραμματέα του και ξέρω πως με διαβάζει ο πρωθυπουργός. Εγώ ξέρετε είμαι διαμορφωτής άποψης για την παράταξη. Δίνω τον αγώνα κόντρα στους άλλους, όμως η μάχη είναι άνιση».

Ο Μίλτος Παπαρόπουλος είχε εντυπωσιαστεί. Ολόκληρος πρωθυπουργός να ξέρει την Φούξια Σαύρα και αυτός τίποτα, να θυμηθεί να πει στη Κούλα και το Μιχάλη να του ετοιμάζουν κάθε μέρα ένα brief για τα blogs.

«Τι θα μπορούσα να κάνω για εσάς λοιπόν κύριε Φούξια Σαύρα; Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;» τον διέκοψε προσωρινά ο Μίλτος Παπαρόπουλος. Ο blogger όμως συνέχισε απτόητος. «Η παράταξη ξέρετε μας έχει αφήσει μόνους απέναντι στους χιλιάδες bloggers του αντιπάλου. Αυτούς τους πληρώνουν, τους δίνουν άρθρα να γράφουν, τους στέλνουν video με τις ομιλίες αλλά σε εμάς τίποτα. Το blog μου το διαβάζουν δημοσιογράφοι ξέρετε. Εγώ αυτά τα έχω πει και στο Γενικό, και στο γραφείο Προέδρου τα έχω πει».

Ο Μίλτος Παπαρόπουλος είχε χαθεί, προσπαθούσε να καταλάβει τι του έλεγε ο blogger. Ενδιάμεσα άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η Κούλα κρατώντας το τοστ που τρώει κάθε μέρα στις 11:00 για να διατηρεί τη σιλουέτα του. Κύριε Σαύρα μου, γνωρίζω πως ο αγώνας σας για την παράταξη είναι σημαντικός. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω εγώ για εσάς;» τον ρώτησε αποφασιστικά μιας και το τοστ θα κρύωνε αν τον άφηνε να εξιστορεί εσαεί.

«Να κύριε Παπαρόπουλε, θα ήθελα λίγη βοήθεια. Οι άλλοι πληρώνονται. Παίρνουν πολλά λεφτά. Να π.χ. ο “Λουρί του Σκύλου” παίρνει 40.000 ευρώ το μήνα για να γράφει τους λιβέλους του. Εγώ δεν θέλω λεφτά. Εγώ θέλω να μου στέλνετε κάθε μέρα μία ενημέρωση 20-30 γραμμές με το τι θεματολογία μας ενδιαφέρει και εγώ θα τα ανεβάζω στα blogs και θα τα στέλνω και σε άλλα blog. Θα τα δίνω και στον Κίτρινο Ιπποπόταμο, τον Βυσσινή Ελέφαντα και την Παρδαλή Αλεπού.»

Ο Μίλτος Παπαρόπουλος ήταν ενθουσιασμένος, είχε βρει τρόπο να ελέγξει τους Bloggers τζάμπα. Δεν τον χρειαζόταν αυτόν τον αχρείο τον Παπαντρεόπουλο που του είχε ζητήσει ένα σωρό λεφτά. Ήταν έτοιμος να πάρει τον Πρόεδρο να του πει τα καθέκαστα. «Κύριε Σαύρα μου νομίζω πως αυτό μπορεί να γίνει, δεν είναι δύσκολο. Θα σας στέλνουμε εμείς κείμενα και θα είναι όλα καλά».

Εκεί ο Φούξια Σαύρα τον διέκοψε «Κύριε Παπαρόπουλε δεν θέλω γραμμή μόνο. Θέλω και λίγη βοήθεια.» Ο Μίλτος Παπαρόπουλος τόλμησε να ρωτήσει: «Τι βοήθεια δηλαδή κύριε Σαύρα μου;» Ο συνομιλητής του ακούστηκε να παίρνει κάποιες ανάσες. Μάλλον ετοιμαζόταν επιτέλους να πει τι θέλει.

«Μία διαφημισούλα από τον ΟΠΑΠ στο blog μου δεν θα ήταν άσχημα για αρχή…»

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική. Η παρούσα ιστορία είναι αποκύημα της φαντασίας του συγγραφέα.»

Εμείς ως Poleatics, θα επιλέγαμε να συστήσουμε στους αναγνώστες μας, μαζί με το αναδημοσιευμένο σατιρικό κείμενο από το blog του φίλου Stakon να κάνουν τον κόπο να ανατρέξουν και στις αναρτήσεις μας...

Όσα δεν ξέρατε και αξίζει να μάθετε για τον ... «θρύλο» του γαλάζιου blogging

Ο «θρύλος» του γαλάζιου blogging ανακαλύπτει τον πολιτικό Αντώνη Σαμαρά

Θα διαμορφώσουν μία ιδιαίτερη κατανόηση, για το πως κινούνται διάφοροι bloggers γύρω από την παράταξη και μέσα σε αυτήν και γενικώς, τι επιζητούν και σε τι προσβλέπουν.

Επίσης, με δεδομένο ότι ο Stakon είναι (και ουδόλως το κρύβει άλλωστε) ο μέχρι πρότινος γραμματέας Νέων Τεχνολογιών της Νέας Δημοκρατίας, κος. Σταύρος Κοντακτσής, θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι οι χαριτωμένες εξιστορήσεις των περιπετειών του ... Μίλτου Παπαρόπουλου με τους παραταξιακούς bloggers, δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας του συγγραφέος. Σε άλλη του ανάρτηση, με τίτλο 10 Μήνες Γραμματέας II (Social Media) ο κος. Κοντακτσής γράφει:

«Στο διάστημα που κατείχα τη θέση του Γραμματέα, ήρθαν σε επαφή μαζί μου διάφοροι bloggers ή “δήθεν” bloggers με στόχο συνεργασία. Σε όλους εξηγούσα πως με ενδιαφέρει να είμαστε σε επαφή και να ανταλλάζουμε απόψεις για την πολιτική και την κοινωνία αλλά δεν με ενδιαφέρει να τους δώσω “γραμμή” ή να τους βρω διαφημίσεις. Το μέσο θεωρώ πως πρέπει να είναι και να παραμένει ελεύθερο και η χειραγώγηση του δεν με αφορά όπως τους εξηγούσα. Σε πολλούς αυτό δεν άρεσε αλλά όσον αφορά εμένα ήταν θέμα αρχής. Αποκορύφωμα ήταν η προσέγγιση από κάποιον που αυτοανακηρύχθηκε εκπρόσωπος των “αδέσμευτων” bloggers και μας ζήτησε χρήματα για να χειραγωγήσει για λογαριασμό μας blogs. Η απάντηση μας ήταν φυσικά αρνητική και προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος για αυτή».

Τα περαιτέρω συμπεράσματα, ανήκουν σε σας τους αναγνώστες.

Μετά τη συμφωνία υποταγής στον εισβολέα, να τον αποκαλούμε Παπανενέκο;

Τι σημαίνει Νενέκος
Κατά την τρίτη φάση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με την επέλαση του Ιμπραήμ να σπέρνει τον πανικό στους επαναστατημένους Ελληνες, βρέθηκαν κάποιοι οπλαρχηγοί που προχώρησαν στα λεγόμενα προσκυνήματα, δηλαδή σε δηλώσεις υποταγής που σκοπό είχαν να περιορίσουν τις καταστροφές και τις λεηλασίες του Αιγυπτιακού Στρατού. Οπλαρχηγοί όπως ο Δημήτρης Νενέκος προσκύνησαν τον Ιμπραήμ και προκάλεσαν την οργή του Κολοκοτρώνη που απείλησε με «φωτιά και τσεκούρι» τους προσκυνημένους προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να ανακόψει το κύμα υποταγής στον Ιμπραήμ που απειλούσε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση της Επανάστασης.

(Πηγή enet.gr)

Γάτος στους χειρισμούς (και στη χειριστικότητα), αλλά και μέγας φαταούλας!

Ποιος από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ανέκαθεν ασκούσε πολιτική διοίκηση κυρίως, για να μην πούμε αποκλειστικά, εξ αποστάσεως και δια μέσου τηλεφώνου, βασιζόμενος στην σκληρή και ποιοτική δουλειά των συνεργατών του;

Περιττό να σας αναφέρουμε ότι όποτε φτάνει η στιγμή της παρουσίασης του αποτελέσματος ενός project που έχει αναλάβει ο τομέας του και έχουν μαζευτεί η κομματική ηγεσία και οι φωτογράφοι για τα εορταστικά, ο εν λόγω παράγων εμφανίζεται ξυρισμένος, χτενισμένος, γυαλισμένος, γραβατωμένος, μέσα στα χαμόγελα και στις δημόσιες σχέσεις, επικαρπούμενος έτσι σε απόλυτο βαθμό τα εύσημα και την αναγνώριση. Στους δε συνεργάτες του, μοιράζει ο ίδιος ανέξοδα εύγε και μπράβο, αλλά μόνο σε στενό εσωτερικό κύκλο, μη δα και πάρει κανείς από τους … «Μεγάλους» χαμπάρι ότι οι άλλοι είναι που σκοτώνονται και αυτός είναι που ωφελείται.

Μιλάμε δηλαδή για πραγματικό «πρύτανη» στην επιστήμη της Χειριστικότητος (στα όρια της Εκμετάλλευσης), κάτι που φαίνεται εξάλλου και από το γεγονός ότι ο τομέας του, κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στη διάρκεια απασχόλησης άμισθων, εθελοντών συνεργατών, οι οποίοι περιμένουν, περιμένουν, περιμένουν και όλο περιμένουν, μήπως και προσληφθούν κάποτε. Μόνο που ΔΕΝ…

Hint: Ο εν λόγω, ήταν από τους ελάχιστους, που δεν τον άγγιξε το σφουγγάρι. Αθάνατη ΝΔ!