16 Δεκ 2009

Τα αναγνωριστικά χτυπήματα θα οδηγήσουν στη σύγκρουση και στη ρήξη;

Είναι πρόδηλο ότι η κα. Ντόρα Μπακογιάννη αποφάσισε να ακολουθήσει την τακτική μίας ψυχρής απόμακρης αντιπαλότητας έναντι του κου. Αντώνη Σαμαρά, τουλάχιστον για τώρα, που είναι αρχή. Πάντως, έχει ήδη παρατηρηθεί η ανταλλαγή κάποιων πρώτων αναγνωριστικών χτυπημάτων.

Αναλαμβάνοντας την προεδρία ο κος. Σαμαράς έδωσε την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη, τυχαία τάχα, στον «Κίτρινο Τύπο» και στο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, στην κυριακάτικη εφημερίδα του οποίου και πιο συγκεκριμένα στο ένθετο με την ονομασία VetoMag, γράφτηκε για την κα. Μπακογιάννη το πιο δυσφημιστικό, συκοφαντικό, εμετικό, αρρωστημένο δημοσίευμα που έχει γραφτεί ποτέ στην Ελλάδα για πολιτικό - και ειδικά γυναίκα. Ο κος. Σαμαράς δεν πτοήθηκε καν από το γεγονός ότι για το δημοσίευμα αυτό, η κα. Μπακογιάννη προσέφυγε στη Δικαιοσύνη και στην ΕΣΗΕΑ.

Η επόμενη κίνηση ήρθε από το στρατόπεδο της κας. Μπακογιάννη. Ο νομάρχης Χανίων Γρηγόρης Αρχοντάκης αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και το ίδιο έπραξε και ο τέως βουλευτής Έβρου κος. Αχμέτ Ιλχάν, μαζί με συνεργάτες του και νεοδημοκρατικά στελέχη από τη μειονότητα.

Σειρά της Ρηγίλλης για χτύπημα και αξαφνα, το «Έθνος» του κου. Γιώργου Μπόμπολα, που στην προεδρική μάχη στήριξε με τις εκδόσεις του απροκάλυπτα τον κο. Σαμαρά, αποφάσισε στο φύλλο της Κυριακής 6/11 να παρουσιάσει την κα. Μπακογιάννη να προβαίνει σε μυστικές συναλλαγές με τον Σκοπιανό ΥΠΕΞ κο. Αντόνιο Μιλόσοσκι. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, η Ρηγίλλης εξέδωσε σχετική ανακοίνωση για το δημοσίευμα, η οποία δεν περιείχε ούτε ψήγμα πολιτικής κάλυψης για την κα. Μπακογιάννη.

Σειρά της κας. Μπακογιάννη μετά. Η Ρηγίλλης ανακοίνωσε τη λίστα στελεχών που θα συνόδευαν τον πρόεδρο στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Βόννη, μεταξύ των οποίων εμφανιζόταν και το όνομα της κας. Μπακογιάννη. Η πρώην ΥΠΕΞ, δύο μέρες πριν την αναχώρηση της αποστολής επικαλέστηκε ωτίτιδα και ματαίωσε τη συμμετοχή της. Στη θέση της, ο κος. Σαμαράς πήρε μαζί του τη νεαρή βουλευτή κα. Όλγα Κεφαλογιάννη, κόρη του κου. Γιάννη Κεφαλογιάννη και υποστηρίκτρια της κας. Μπακογιάννη στην προεδρική μάχη.

Την σκυτάλη πήρε ο κος. Σαμαράς, που στο σχήμα των τομεαρχών, έδωσε τον -βάσει υπουργικού χαρτοφυλακίου τουλάχιστον- τομέα της στον κο. Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον άνθρωπο που δεν ξέρει πόσα κράτη-μέλη έχει το ΝΑΤΟ, αν και διπλωμάτης στο παρελθόν, ενώ στην ίδια πρότεινε τον τομέα Παιδείας και Πολιτισμού, για να πάρει σειρά η κα. Μπακογιάννη στα χτυπήματα και να αρνηθεί την προεδρική πρόταση, λέγοντας στο συνομιλητή της να βάλει σε αυτή τη θέση κάποιον νεώτερο. Και πράγματι, όλοι οι τομεάρχες, με μοναδική εξαίρεση τον κο. Αβραμόπουλο που δε θα είχε αντίρρηση να αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα, αρκεί αυτό να συμπλήρωνε και όχι να αντικαθιστούσε τα προηγούμενα αξιώματά του, είναι κατά πολύ νεώτεροι της κας. Μπακογιάννη, είτε σε φυσική ηλικία, είτε σε πολιτική πείρα και ιστορία.

Αποτελεί ενδιαφέρουσα εκτίμηση ότι ο κος. Σαμαράς θα μπορούσε να κάνει μία κίνηση ματ, προτείνοντας στην κα. Μπακογιάννη να τεθεί επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, δεδομένου μάλιστα, ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος, ούτως ή άλλως δεν έχει τους περισσότερους βουλευτές υπό τον έλεγχό του, μέχρι πρότινος τουλάχιστον. Από την άλλη πλευρά, υφίσταται η άποψη ότι ο κος. Σαμαράς θα μπορούσε να προσεταιριστεί κάποιους βουλευτές δίνοντάς τους μικρούς ρόλους και αξιώματα, ούτως ώστε να αποσπάσει εν καιρώ την εύνοιά τους και να δοκιμάσει την αντικατάσταση του νυν γραμματέα κου. Γιάννη Τραγάκη, υπό συνθήκες πιο ασφαλείς.

Το ζήτημα είναι ότι βρισκόμαστε μόλις στην έναρξη της μετεκλογικής κόντρας μεταξύ των δύο βασικών υποψηφίων και η συνέχεια αναμένεται να είναι εξαιρετικά δυναμική, αν όχι συγκρουσιακή. Ειδικά αν ο κος. Σαμαράς επιδιώξει, όπως είναι το πιθανότερο, να πάει σε ένα απολύτως ελεγχόμενο Συνέδριο, τότε είναι αναπόφευκτο να επέλθει η οριστική ρήξη.

1 σχόλιο:

naxios είπε...

Αγαπητέ POLEATICS ο Σαμαράς θέλει τους πραγματικούς Στρατιώτες και όχι τους στρατηγούς. Αν ο Σαμαράς πρότεινε στην Μπακογιάννη να τεθεί επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας,θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία