Η κερδοσκοπία είναι πράξη αυτοσυντήρησης των δανειστών της Ελλάδας

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

(Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του τέως υπουργού)

Οι κακοί κερδοσκόποι υπονομεύουν την καλοπέρασή μας. Αυτή την ανοησία οι λογής ντόπιοι αναλυτές προσπαθούν να πουλήσουν στον πολύπαθο ελληνικό λαό. Η αλήθεια όμως είναι εξαιρετικά απλή.

Για χρόνια εξαπατούσαμε τους δανειστές μας δίνοντας ψευδή στοιχεία για την Οικονομία μας. Κι έτσι μας δάνειζαν με χαμηλά επιτόκια παίρνοντας, εν αγνοία τους, τεράστια ρίσκα με τα χρήματά τους.

Τώρα που η πραγματικότητα αποκαλύφθηκε, επιμένουν όλοι να μας δανείζουν με υψηλότατα επιτόκια (εξ ου και τα περίφημα μεγάλα spreads) ώστε να προστατευθούν από τις γνωστές ή και τις κρυμμένες ακόμα αδυναμίες της Οικονομίας μας. Και να εξισορροπήσουν κάπως και τις χασούρες που έχουν, λόγω και των ψεμμάτων μας, ήδη υποστεί. Κάθε αρνητική είδηση που βγαίνει απο την χώρα σκορπίζει ανησυχίες. Και μεγαλώνει, λόγω εκλαμβανόμενου αυξημένου ρίσκου, το κόστος δανεισμού.

Η λεγόμενη κερδοσκοπία λοιπόν δεν είναι παρά πράξη αυτοσυντήρησης. Από εκείνους που τους ζητάμε να μας δώσουν τα χρήματά τους.

Το πρόβλημα λοιπόν είμαστε εμείς που ζητάμε δανεικά. Κι όχι εκείνοι που θέλουν να προστατεύσουν τα χρήματά τους. Και το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν ψάχνει γιατί ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια με δανεικά.

Γιατί τρώγαμε πάνω από τα διπλά απ' όσα βγάζαμε; Σε ποιούς ξοδεύτηκαν τα λεφτά αυτά; Που έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται τώρα κι από πάνω;

Παγίδα έξτρα φόρων για τα μεσαία εισοδήματα, η σύνδεση με τις αποδείξεις

Ρεπορτάζ της ΕΛΕΝΑΣ ΛΑΣΚΑΡΗ στην εφημερίδα «Τα Νέα» 11/2/2010

Παγίδες έξτρα φόρων, κυρίως για τα μεσαία εισοδήματα, κρύβει η σύνδεση του αφορολόγητου ορίου των 12.000 ευρώ με αποδείξεις αξίας ίσης με το 30% του εισοδήματος. Το κλειδί των κρυφών επιβαρύνσεων βρίσκεται στο είδος των αποδείξεων που καλούνται να συλλέξουν οι πολίτες για να κατοχυρώσουν το αφορολόγητο, καθώς εξαιρούνται βασικές και μεγάλες μηνιαίες δαπάνες των νοικοκυριών.

Δαπάνες ενοικίων, δόσεων στεγαστικών δανείων και όλοι οι λογαριασμοί ΔΕΚΟ, που αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο στον μηνιαίο οικογενειακό προϋπολογισμό, δεν αναγνωρίζονται για την κατοχύρωση του αφορολόγητου ορίου, ενώ προβλήματα γεννά και η αναγνώριση αποδείξεων από βενζινάδικα και περίπτερα που σήμερα δεν εκδίδουν αποδείξεις. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο εξαιτίας του γεγονότος ότι το ποσό των απαιτούμενων αποδείξεων υπολογίζεται σε συνάρτηση με το δηλωθέν εισόδημα, το οποίο προφανώς δεν είναι στο σύνολό του διαθέσιμο, καθώς ενσωματώνει τους κανονικούς φόρους που οφείλονται σε ετήσια βάση.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Για παράδειγμα, φορολογούμενος με δηλούμενο εισόδημα 27.000 ευρώ καλείται να πληρώσει φόρο 3.520 ευρώ. Αμέσως το διαθέσιμο εισόδημά του, χωρίς να αφαιρούνται άλλες κρατήσεις, περιορίζεται στις 23.480 ευρώ. Έστω ότι ο φορολογούμενος αυτός πληρώνει σε δόση στεγαστικού δανείου (που δεν μετράει ως απόδειξη για το αφορολόγητο) 600 ευρώ τον μήνα ή 7.200 ευρώ τον χρόνο. Το διαθέσιμο εισόδημα περιορίζεται στις 16.280 ευρώ. Αν προστεθούν και οι δαπάνες για φως, νερό, τηλέφωνο (σταθερό και κινητό) 150 ευρώ, συγκεντρώνονται άλλα 1.800 και το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται στις 14.480 ευρώ. Αν ο συγκεκριμένος φορολογούμενος οδηγεί αυτοκίνητο και πληρώνει δόση γι΄ αυτό, που επίσης δεν αναγνωρίζεται, και βάζει βενζίνη χωρίς να μπορεί να πάρει ακόμη απόδειξη, μαζεύονται άλλα 500 ευρώ μηνιαίως ή 6.000 ετησίως, τα οποία με τα ασφάλιστρα αυτοκινήτου (επίσης δεν μετράνε για το αφορολόγητο) αυξάνονται σε 6.500 ευρώ. Τελικά ο συγκεκριμένος φορολογούμενος δεν μπορεί να καλύψει τις αποδείξεις που απαιτούνται για να καρπωθεί το αφορολόγητο. Με τις παραπάνω δαπάνες, το διαθέσιμο εισόδημά του έχει περιοριστεί στις 7.980 και θα πρέπει να προσκομίσει στην Εφορία αποδείξεις αξίας 8.100 για να έχει το αφορολόγητο των 12.000! Εναλλακτικά, αν δεν καταφέρει να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες αποδείξεις, για τη διαφορά ανάμεσα στις απαιτούμενες και τις συγκεντρωθείσες αποδείξεις θα κληθεί να καταβάλλει φόρο 10%. Αν λοιπόν ο συγκεκριμένος φορολογούμενος αντί για 8.100 αποδείξεων έχει καταφέρει να συγκεντρώσει αποδείξεις αξίας 5.100, θα κληθεί να καταβάλει επιπλέον φόρο 300 ευρώ.

Οι δυσκολίες συγκέντρωσης αποδείξεων στο 30% του εισοδήματος είναι επίσης μεγάλες σε ζευγάρια όπου ο σύζυγος κερδίζει 30.000 ευρώ και χρειάζεται αποδείξεις 9.000 ενώ η σύζυγος 20.000 και απαιτούνται αποδείξεις 6.000 ή συνολικά 15.000 ευρώ.

Πιθανά ψεγάδια μπορεί να κρύβονται και για τα υψηλότερα εισοδήματα, με το Δημόσιο αυτή τη φορά να κινδυνεύει να χάσει φόρους. Κι αυτό γιατί ασχέτως ύψους εισοδήματος, εφόσον αυτό υπερβαίνει τα 40.000 ευρώ, οι απαιτούμενες αποδείξεις για να καλυφθεί το αφορολόγητο είναι 12.000 ευρώ.

Έτσι, ένας φορολογούμενος με ετήσιο εισόδημα 300.000 ευρώ, ο οποίος προφανώς δεν έχει κανένα πρόβλημα να συγκεντρώσει τις αποδείξεις των 12.000 ευρώ και μπορεί άνετα να φτάσει στα 15.000 αποδείξεων κερδίζοντας και μπόνους έκπτωση φόρου 300 ευρώ, δεν έχει κανένα λόγο να ζητήσει επιπλέον αποδείξεις και μπορεί κάλλιστα να επιμείνει στην κλασική λύση της αγοράς προϊόντων ή υπηρεσιών στη λογική, π.χ., 100 ευρώ με απόδειξη- 80 χωρίς. Παράλληλα, σε περιπτώσεις υψηλών εισοδημάτων με άνεση στη συγκέντρωση των απαιτούμενων αποδείξεων, τίποτα δεν εμποδίζει την «εμπορία» αποδείξεων.

* Το γράφημα αποτελεί επίσης αναδημοσίευση από τα «Νέα»

Επανερχόμαστε και ξαναρωτάμε: ξώφαλτσο εγκεφαλικό, ή νταλκάς η αιτία;

Μετά τη σπουδή που επέδειξε χθες στη συζήτηση για το Μεταναστευτικό ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κος. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης να ισχυριστεί ενώπιον ολόκληρης της Εθνικής Αντιπροσωπείας στο Κοινοβούλιο, αλλά και του ελληνικού λαού που παρακολουθούσε σε ζωντανή μετάδοση από το Κανάλι της Βουλής και την ΕΤ1, ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών κος. Μπάρακ Ομπάμα είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, επανερχόμαστε, με τρόπο πιεστικό αυτή τη φορά, στην απορία που είχαμε ευσχήμως θέσει με την ανάρτησή μας στις 20/1/2010 με τίτλο Σε λίγο θα εισβάλουν στο γραφείο του, να του αλλάξουν τη βαφή στο μαλλί και ξαναρωτάμε: ξώφαλτσο εγκεφαλικό, ή αιφνίδιος γεροντονταλκάς είναι η αιτία; Διότι αλλιώς, δεν εξηγείται!!!

Σημείωση: Μα τι πάθος είναι αυτό που έχουν οι Αμερικανοί να υποστηρίζουν στα κράτη-δορυφόρους τους ως πολιτικούς ταγούς όλα τα ufo; Δεν καταλαβαίνουν ότι ελοχεύει κίνδυνος ανά πάσα στιγμή να τους εκθέσουν, ακόμη και όταν οι κατά καιρούς Πετσάλνικοι δίνουν παραγγελία να πετσοκόβονται τα πρακτικά της Βουλής;

Γεννημένοι Έλληνες, αλλά από γράμματα και ορθογραφία εντελώς στούρνοι!

Απίστευτο! Σταρ του Χόλυγουντ έχει υπάρξει ο υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά!

Κάποιες φορές αδικούμε πρόσωπα, άθελά μας, όχι από πρόθεση, δόλο ή σκοπιμότητα.

Έτσι και για τον αυτοαναγορευόμενο ως υποψήφιο δήμαρχο Πειραιά κο. Παναγιώτη Μαυρίκο (βλέπε τέσσερις αναρτήσεις παρακάτω) παραλείψαμε να αναφερθούμε στην πολύ καλή καριέρα που έχει διαγράψει στον κινηματογραφικό κόσμο του Χόλυγουντ, σε δευτερεύοντες ρόλους μεν, αλλά πλάι πάντα σε μεγάλα αστέρια. Στη μικρή φωτογραφία δεξιά, βλέπετε τον κο. Παναγιώτη Μαυρίκο ως εκδότη του Πειραιά και στη μεγάλη φωτογραφία-αφίσα αριστερά, τον βλέπετε μετο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τσαζ Παλμιντέρι, να συμπληρώνει το μεγάλο Ρόμπερτ ντε Νίρο στη γνωστή ταινία «Ιστορίες του Μπρονξ» ("A Bronx Tale"), παραγωγής 1993, σε δεύτερο αντρικό ρόλο.

Ευχαριστούμε τον ρεπόρτερ ανεύρεσης χαμένων, ή κρυφών διασημοτήτων του blog μας για την άμεση ενημέρωση που μας έκανε. Εκτιμούμε ότι ως χολυγουντιανός σταρ, ο κος. Μαυρίκος έχει πλέον διαφορετικές, πολύ υψηλότερες από πριν, δυνατότητες και πιθανότητες, προκειμένου να εκλεγεί δήμαρχος Πειραιά.

Στο ευρώ συμβαίνει να είμαστε όλοι ... «Ράγιο Βαγεκάνο»!

Του Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

(σε αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» 8/2/2010, στήλη «Εμπιστευτικά»)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ μερικά εικοσιτετράωρα, ο πρόεδρος της μεγαλύτερης ισπανικής τράπεζας, της Santander Βank, ρωτήθηκε αν είναι αληθές ότι η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα δέχονται κοινή επίθεση των διεθνών αγορών ώστε να αποδυναμωθεί το ευρώ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ χαμογέλασε και απάντησε ελαφρώς ειρωνικά ότι αυτές οι τρεις περιπτώσεις χωρών δεν είναι ίσες, ούτε καν συγκρίσιμες. Κι ότι «η Ισπανία είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, όχι η Ράγιο Βαγεκάνο!».

ΥΠΟΘΕΤΩ ότι τη Ρεάλ Μαδρίτης τη γνωρίζουμε όλοι. Αντιθέτως, είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν τη Ράγιο Βαγεκάνο: είναι και αυτή ομάδα της Μαδρίτης που βρίσκεται στην 9η θέση του πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής. Για όποιον δεν κατάλαβε, λοιπόν, η Ελλάδα είναι η Ράγιο Βαγεκάνο- ας πούμε, «ο Εθνικός Αστέρας της Ευρώπης».

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ, όμως, αν αυτό είναι το ζήτημα. Διότι η Ράγιο Βαγεκάνο μπορεί θαυμάσια να πέσει πέντε κατηγορίες χωρίς η Ρεάλ να το πάρει χαμπάρι. Αντιθέτως, αν βουλιάξει μια χώρα του ευρώ, το κόστος θα το πληρώσει το ευρώ, ακόμη κι αν η χώρα είναι ο Εθνικός Αστέρας ή ο Βισαλτιακός της ευρωζώνης.

ΥΠΟ ΑΥΤΗΝ την έννοια, κύριε πρόεδρε, στο ευρώ συμβαίνει να είμαστε όλοι Ράγιο Βαγεκάνο.

ΚΑΙ ΝΑ πάρω ένα καλό παράδειγμα. Όσο συζητείται μια «επιχείρηση διάσωσης» της Ελλάδας από τις άλλες χώρες του ευρώ, οι αγορές δεν θα σταματήσουν να πιέζουν την Ελλάδα ώστε να προκαλέσουν τη διάσωση. Και προκειμένου να προκαλέσουν την παρέμβαση για διάσωση, θα προσπαθούν να συνδέσουν την πίεση προς την Ελλάδα με μια πίεση στο ευρώ.

ΚΑΤΑ ΤΗ λογική τους, δηλαδή, είτε θα πρέπει η Ελλάδα να αφεθεί στην τύχη της και να χρεοκοπήσει βάζοντας σε κίνδυνο το ευρώ, είτε να τη σώσουν οι άλλοι προκειμένου να σώσουν το ευρώ. Κοινώς, δεν θα μας αφήσουν στην ησυχία μας αν δεν γίνει το ένα ή το άλλο.

ΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ τυχαίες οι ζυμώσεις των τελευταίων 24ώρων στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και ο Σαρκοζί και η Μέρκελ αντιλαμβάνονται ότι το παιχνίδι που παίζεται είναι πλέον μεγαλύτερο από το μπόι μας, άρα πρέπει να αντιμετωπιστεί στην πραγματική του διάσταση.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ, βεβαίως, και εκείνοι που λένε «οι Έλληνες να κόψουν τον λαιμό τους: μόνοι τους τα έκαναν, μόνοι τους να τα φτιάξουν!». Σύμφωνοι αλλά πολύ φοβούμαι πως αν αυτό μπορούσε να λεχθεί κάποτε, δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί πλέον.

ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει παρέμβαση αλλά με ποιο κόστος, με ποια μέθοδο και ποια προοπτική θα εκδηλωθεί. Διότι ακόμη κι η Ράγιο Βαγεκάνο δικαιούται να ελπίζει ότι κάποια στιγμή μπορεί να ανέβει κατηγορία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να συναποφασίζει ισότιμα με την Τουρκία;

(Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του περιοδικού "Τα Πράγματα")

Γνωρίζετε αυτή τη συμπαθή κυριούλα, που κρατά μια ανθοδέσμη και κοιτάζει αμήχανα το φωτογραφικό φακό; Κάνετε λάθος -όχι μεγάλο…- αν νομίζετε ότι φωτογραφίζεται γιατί κέρδισε κάποιο διαγωνισμό σε τηλεοπτική εκπομπή ριάλιτι. Βέβαια κέρδισε κάτι σαν το ελληνικό τζόκερ μετά από κάμποσα τζακ ποτ, αφού από την πολιτική αφάνεια, το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισε μια μέρα, δηλαδή μια νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα ήταν, να την ονομάσει “υπουργό Εξωτερικών” της ενιαίας Ευρώπης. Η κυριούλα λέγεται, αν δεν το ξέρετε, λαίδη Κάθριν Άστον. Δείτε, λοιπόν, τι είπε στην πρώτη μεγάλη, επίσημη ομιλία της η κυρία Άστον:

Η Ευρωπαϊκή Ενωση θέλει οι αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία και η Τουρκία να ενταχθούν στις ελίτ ομάδες του κόσμου που λαμβάνουν αποφάσεις, δήλωσε σήμερα η νέα εκπρόσωπος της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ η Κάθριν Άστον. Κίνα, Ινδία, Νότια Αφρική, Βραζιλία, Μεξικό και Τουρκία είναι “μεγάλοι παίκτες στην πολιτική και την ασφάλεια με αυξανόμενη πολιτική επιρροή. Η ευρωπαϊκή απάντηση πρέπει να είναι περισσότερο γενναιόδωρη αφήνοντας χώρο στα κορυφαία τραπέζια της παγκόσμιας πολιτικής νωρίς όταν μορφοποιούνται στρατηγικές”, είπε στην παρθενική της ομιλία στην ετήσια διάσκεψη για την ασφάλεια στο Μόναχο. Ταυτόχρονα, αυτές οι δυνάμεις πρέπει ως αντάλλαγμα να “συμβάλλουν δίκαια” στη παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια, πρόσθεσε η Άστον.

Η κυρία Άστον ονομάστηκε, όπως είπαμε, “υπουργός Εξωτερικών” της Ευρώπης, με βασικό κριτήριο τη διατήρηση των ισορροπιών μεταξύ εκείνων, που συναποτελούν το σημερινό ευρωπαϊκό κατεστημένο. Είναι παντελώς άπειρη από τις διαδικασίες στην κορυφή της παγκόσμιας διπλωματίας, όπου φυσικά μετέχει ο υπουργός Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα η κυρία Άστον είναι βρετανή, επηρεασμένη από την “γενετήσια διχοστασία” της Βρετανίας ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, γνήσιο, ως φαίνεται, τέκνο της “φωτισμένης απομόνωσης” (splendid isolation) που καθόρισε επί δεκαετίες τη βρετανική διπλωματία.

Με αυτά και μ’ εκείνα, η κυρία Άστον μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Να βάζει όποια χώρα επιθυμεί η ίδια στο τραπέζι των ηγετών που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου. Με ποια κριτήρια επέλεξε τις χώρες που κατονόμασε, η ίδια μόνο -και ο Θεός, που όμως δεν ξέρει αγγλικά- γνωρίζει. Κι αν οι χώρες αυτές ανταποκριθούν στο κάλεσμα της αώρου κυρίας Άστον και μετάσχουν στη διαμόρφωση της νέας παγκόσμιας ισχυρής ομάδας, πώς -για παράδειγμα- η Ευρώπη θα αρνηθεί τη συμμετοχή μιας εξ αυτών των χωρών στους κόλπους της οικογένειας των 27; Αναφέρομαι στην Τουρκία, η οποία παραβιάζει σε πολλά επίπεδα το διεθνές δίκαιο -ποιος θα ενημερώσει για αυτά την κυριούλα;- κατέχει έδαφος κράτους- μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης -δεν ασχολείται με ‘λεπτομέρειες’ η κυριούλα;- και επιθυμεί να ενταχθεί στην Ένωση όχι με τους ευρωπαϊκούς όρους με τους οποίους εντάσσεται κάθε άλλο κράτος- αλλά με τους δικούς της, νεοτουρκικούς όρους. Τα ξέρει αυτά η λαίδη; Μπήκε στον κόπο να ενημερωθεί; Κάποιος από τις Βρυξέλλες πήρε την πρωτοβουλία να της τα κοινοποιήσει;

Αλλά, ποιος θα το έκανε; Μια χώρα που χρωστά τα μαλλιά της κεφαλής της και που γίνεται περίγελως των “εταίρων” της; Μια χώρα που κατασπατάλησε τρία ολόκληρα κοινοτικά πλαίσια στήριξης χωρίς να διορθώσει τις χρόνιες παθογένειες της οικονομίας της; Μια τέτοια χώρα, με τέτοια ηγεσία, μόνο σε Ίμια κάθε μορφής μπορεί να “ελπίζει” για το μέλλον. Όσο για τα όσα αβασάνιστα υποστηρίζει η κυριούλα, η μόνη απάντηση που μπορεί να δώσει η Αθήνα, είναι η απάντηση των σκυλάδικων: Άστον, Άστον να πάει Άστον, Άστον πονάει Άστον…”

Ποιο είναι το πλήρες περιεχόμενο των επιστολών Παπανδρέου και Ερντογάν;

Του ΙΩΑΝΝΗ Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

Προέδρου του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρώην υπουργός

(σε αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής», 7/2/2010)

Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν τις ημέρες αυτές από την κρίση στα Ιμια. Η κρίση εκείνη, που οδηγούσε σε ελληνοτουρκική σύρραξη, απετράπη ύστερα από παρέμβαση του αμερικανού προέδρου Κλίντον προς τους πρωθυπουργούς της Ελλάδος και της Τουρκίας. Η συμφωνία όμως αυτή ήταν οδυνηρή για τη χώρα μας. Γιατί η Ελλάς αποδέχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της αμφισβήτηση της κυριαρχίας ελληνικού εδάφους.

Στη συνέχεια η τότε κυβέρνηση ακολούθησε μια υποχωρητική πολιτική προς την Τουρκία χωρίς αυτή να κάνει την παραμικρή θετική κίνηση προς την Ελλάδα. Ετσι το 1997 η κυβέρνηση Σημίτη υπογράφει το ανακοινωθέν της Μαδρίτης, με το οποίο αποδέχεται ότι η Τουρκία έχει στο Αιγαίο «ζωτικά συμφέροντα που αφορούν θέματα ασφαλείας και κυριαρχίας», ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πόρτες στις τουρκικές διεκδικήσεις.

Το 1998 η ίδια κυβέρνηση, ύστερα από τουρκική πίεση, ακυρώνει την εγκατάσταση στην Κύπρο των πυραύλων S300, που όμως είχε συμφωνηθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη διέσυρε διεθνώς τη χώρα μας με τους χειρισμούς της στην υπόθεση Οτσαλάν.

Και έτσι φθάσαμε τον Δεκέμβριο του 1999 στη Συμφωνία στο Ελσίνκι. Εκεί η Ελλάδα δεσμεύθηκε να αρχίσει διάλογο με την Τουρκία για τις «μεθοριακές διενέξεις και τα συναφή θέματα». Και ακόμη ότι όσες διενέξεις δεν λυθούν με τις διαπραγματεύσεις θα πρέπει να αναχθούν προς επίλυση ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Είναι προφανές λοιπόν ότι η μεν Τουρκία θα προβάλει όλες τις παράλογες και ανιστόρητες αξιώσεις της, η δε Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει ούτε στις γκρίζες ζώνες, ούτε στον αφοπλισμό των νησιών, ούτε στη μείωση του εύρους του εναερίου χώρου, ούτε στην παραίτηση από το δικαίωμα για επέκταση των χωρικών υδάτων της.

Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα θέματα - τα οποία συνιστούν κυριαρχικά μας δικαιώματα- θα παραπεμφθούν στο Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο, ως γνωστόν, όχι μόνο δικάζει με αυστηρούς νομικούς κανόνες αλλά αντίθετα επηρεάζεται από έξωθεν παρεμβάσεις και διεθνείς πολιτικές σκοπιμότητες.

Στο Ελσίνκι όμως η Ελλάδα συμφώνησε και στην ευρωπαϊκή υποψηφιότητα της Τουρκίας, πολιτική την οποία ακολούθησαν και οι επόμενες κυβερνήσεις. Είναι προφανές ότι συμφώνησε ελπίζοντας ότι «μια ευρωπαϊκή Τουρκία θα είναι μια πιο δημοκρατική και λιγότερο επιθετική Τουρκία». Και ακόμη ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν άμεσα και έμπρακτα τις διεθνείς συνθήκες, το Διεθνές Δίκαιο, το απαραβίαστο των συνόρων και θα αποκήρυσσε τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας στις σχέσεις με άλλα κράτη.

Οι προσδοκίες όμως αυτές, πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η κυβέρνηση, αποδεικνύονται φρούδες. Αυτό που σιγά σιγά όλοι αντιλαμβάνονται είναι ότι το Ελσίνκι δεν μετέτρεψε αυτομάτως την Τουρκία σε ευρωπαϊκή χώρα, ούτε μετέβαλε τις πάγιες τουρκικές επιδιώξεις (στο Αιγαίο και στην Κύπρο). Εν τω μεταξύ η παραμονή της Τουρκίας στον «ευρωπαϊκό προθάλαμο» είναι επιζήμια για την Ελλάδα. Διότι όσο η Τουρκία διατηρείται σε «τροχιά περί την Ευρώπη» μόνο δικαιώματα και οφέλη αποκομίζει και ισχυροποιεί τη διπλωματική θέση της χωρίς να υφίσταται ουσιαστικές δεσμεύσεις και χωρίς να υποχρεώνεται στην εναρμόνιση της συμπεριφοράς της προς τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Ετσι λοιπόν οι αυθαίρετες τουρκικές διεκδικήσεις που απερρίπτοντο απ΄ όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν γίνει αντικείμενο του χωρίς όρους και προϋποθέσεις ελληνοτουρκικού διαλόγου, με απρόβλεπτες για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα συνέπειες. Και σήμερα διερωτώμαι ποιο είναι το πλήρες περιεχόμενο των επιστολών που προσφάτως αντηλλάγησαν μεταξύ Παπανδρέου και Ερντογάν. Διότι η περίληψη που δόθηκε στη δημοσιότητα δεν με ικανοποιεί.

Μπάχαλο στον Πειραιά. Πολλοί πιθανοί υποψήφιοι και σίγουρος ο Μαυρίκος!

Το μεγαλύτερο μπάχαλο υποψηφιοτήτων διαδραματίζεται στον Πειραιά για τη δημαρχία.

Από την πλευρά του ΠαΣοΚ:
- Ο κος. Παναγιώτης Φασούλας ισχυρίζεται πως ξανακατεβαίνει υποψήφιος, εξ ου και τελευταία, έχει επενδύσει στην επικοινωνιακή προβολή του.
- Επιφανείς Πασόκοι του μεγάλου λιμανιού καθιστούν απολύτως ξεκάθαρο ότι είναι τόσο κραυγαλέα αποτυχημένος ο νυν δήμαρχος, που αν ξανακατεβεί υποψήφιος θα του στήσουν απέναντί του αντάρτικο. Λέγεται ότι εκείνος που είναι αποφασισμένος για τα πάντα, είναι ο εκδότης και πολιτευτής του ΠαΣοΚ στον Πειραιά, κος. Δημήτρης Κατσικάρης.
- Ταυτόχρονα ακούγεται ότι αν διευρυνθούν τα όρια του Δήμου προς Ρέντη και Δραπετσώνα, θα εξεταστεί σοβαρά και το ενδεχόμενο υποψηφιότητας του κου. Ανδρέα Ανδριανόπουλου.
- Μπροστά στο ενδεχόμενο επέκτασης του Δήμου στυλώνουν πόδια οι άλλοι δήμαρχοι και λένε ότι δε θα δεχτούν καμιά συνένωση. Ο κεντροαριστερός δήμαρχος Ρέντη κος. Γιώργος Ιωακειμίδης για παράδειγμα έχει τονίσει ότι πρόκειται να είναι υποψήφιος δήμαρχος σε οποιοδήποτε νέο δήμο περιλαμβάνει τον δικό του, ακόμη και αν αυτός είναι ο διευρυμένος Δήμος Πειραιά.

Στον αντίποδα, στη Νέα Δημοκρατία:
- Ευελπιστεί να λάβει κομματική στήριξη ο τέως βουλευτής κος. Παναγιώτης Μελάς, χωρίς να έχει την παραμικρή ελπίδα εκλογής σύμφωνα με τις εκτιμήσεις.
- Περιμένει πως και πώς να ξεμπλέξει από τις κατηγορίες για συμμετοχή στο παραδικαστικό κύκλωμα ο τέως βουλευτής κος. Πέτρος Μαντούβαλος προκειμένου να ανακοινώσει τη δική υποψηφιότητά του, έστω και ανεξάρτητη.
- Νιώθει ενδιαφέρον, αλλά αναζητεί πολιτικά και κυρίως κομματικά στηρίγματα ο επικεφαλής του συνδυασμού Υπερνομαρχία Δράσης Αθήνα-Πειραιά κος. Σπύρος Σπυρίδων.
- Διάφοροι μετριοπαθείς κεντροδεξιοί της πόλης προάγουν το σενάριο του κου. Ανδριανόπουλου εάν επεκταθούν τα όρια του δήμου, έστω και εάν τον πρώην δήμαρχο και υπουργό διεκδικεί και το αντίπαλο κόμμα.
- Διακινείται το σενάριο του διευθυντή του πολιτικού γραφείου του προέδρου της ΝΔ κου. Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, το οποίο δεν «περπατάει» με τίποτα, καθότι θεωρείται άκαπνος πολιτικά.
- Ενώ σε όλο αυτό το κουβάρι, μοιράζει την τράπουλα ο βουλευτής Πειραιά κος. Βασίλης Μιχαλολιάκος, κυρίως υπό την ιδιότητα του γραμματέα Αυτοδιοίκησης της ΝΔ, αν και συζητείται ευρέως ότι έχει και αυτός στην άκρη του μυαλού του τη φιλοδοξία να είναι ο επόμενος δήμαρχος.

Για να συμπληρωθεί η εικόνα του απόλυτου χάους με μία νότα ευθυμίας, απλά θα σας αναφέρουμε ότι έχει ήδη ανακοινώσει την υποψηφιότητά του o κος. Παναγιώτης Μαυρίκος. Ποιος είναι ο κος. Μαυρίκος; Κατ’ αρχήν, διακρίνεται για το ταλέντο και την ευκολία που έχει να εκδίδει τετρασέλιδες κακοτυπωμένες εφημερίδες, με το ίδιο πάνω-κάτω περιεχόμενο, με τίτλους εφημερίδων που έχουν κλείσει («Ακρόπολις», «24 Ώρες»), η χρήση των οποίων είναι νομικώς ελέγξιμη - ίσως και επιλήψιμη. Επιπλέον, είναι παγκοίνως γνωστό ότι επί κυβερνήσεων ΝΔ, ο κος. Μαυρίκος έλαβε χοντρά -σε σχέση με την ποιότητα των εφημερίδων που κυκλοφορεί- πακέτα διαφημίσεων και όλοι συμφωνούν ότι αυτό οφειλόταν στα ευχολόγια που έγραφε καθημερινά για τον κο. Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον κο. Γιάννη Τραγάκη.
Τέλος, κάποιοι από εσάς ίσως να τον θυμόσαστε να ωρύεται τις βραδινές ώρες ως σχολιαστής από τον τηλεοπτικό άμβωνα του σταθμού «Τηλεάστυ» πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ενώ κάποιοι πλακατζήδες τηλεθεατές του τηλεφωνούσαν και τον έβαζαν ακόμη περισσότερο στη μπρίζα με τα αγανακτισμένα -υποτίθεται- σχόλιά τους.

Η κατάσταση έχει γίνει πραγματικός μύλος δηλαδή και άντε να βγάλεις άκρη.

Φαίνεται να κλειδώνει η υποψηφιότητα Δράκου για την Πελοπόννησο

Βέβαιη σχεδόν θεωρείται η υποψηφιότητα του προέδρου της ΕΝΑΕ και νομάρχη Μεσσηνίας κου. Δημήτρη Δράκου για την Περιφέρεια Πελοποννήσου με το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας, κάτι που λέγεται πως «κλείδωσε» στο περιθώριο του Συνεδρίου του μεγάλου αυτοδιοικητικού οργανισμού.

Να σημειωθεί ότι μέχρι χθές εθεωρείτο κάθε άλλο παρά βέβαιο ότι ο κος. Δράκος θα ήταν τελικά ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς οι σχέσεις του με τον κο. Αντώνη Σαμαρά διήγαγαν περίοδο δριμείας ψυχρότητος, κάτι που επιβεβαιώθηκε στο κομματικό ταξίδι του προέδρου της ΝΔ στην Πύλο ανήμερα των Θεοφανίων, χωρίς να ενημερώσει το νομάρχη για την παρουσία του. Ακούγεται ότι ο κος. Σαμαράς περίμενε από τον κο. Δράκο να χαιρετίσει την υποψηφιότητά του για την προεδρία της ΝΔ με κύμβαλα και αλαλαγμούς λόγω της κοινής μεσσηνιακής καταγωγής τους, αλλά ο κος. Δράκος επιφυλάχτηκε να φανεί τόσο εκδηλωτικός λόγω του γεγονότος ότι εκ της θεσμικής του ιδιότητος όφειλε να συμπεριφερθεί ως επικεφαλής όλων των νομαρχών -ακόμη και εκείνων που τέθηκαν στο πλευρό της κας. Ντόρας Μπακογιάννη.

Τελικά, φαίνεται πως πρυτάνευσε το πνεύμα της λογικής και ο κος. Δράκος κατεβαίνει υποψήφιος στην Πελοποννήσο. Οι πρώτες εκτιμήσεις αναφέρουν μάλιστα ότι θα την πάρει κιόλας, καθώς θα ψηφιστεί από το σύνολο της βάσης δεξιών ψηφοφόρων, μαζί με πολλούς άλλους από τον κεντρώο χώρο.

Σενάρια διακινούνται και για υποψηφιότητες Βαγγέλη και Άρη στην Αττική

Βέβαια η Ρηγίλλης διαρρέει προς τα Μέσα Ενημέρωσης πληροφορίες για πιθανές υποψηφιότητες στην Αττική των κκ. Ευάγγελου Μεϊμαράκη και Άρη Σπηλιωτόπουλου. Υπενθυμίζεται ότι και οι δύο πρώην υπουργοί είχαν ταχθεί υπέρ της εκλογής της κας. Μπακογιάννη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Το γεγονός ότι όλα τούτα διαχέονται στη δημοσιότητα από το επικοινωνιακό επιτελείο του κου. Αντώνη Σαμαρά, προφανώς σημαίνει ότι ο πρόεδρος της ΝΔ επιδιώκει να παίξει παιχνίδια διάσπασης απέναντι σε μία ομάδα στελεχών η οποία, αν παρέμενε συσπειρωμένη, θα ήταν μόνιμη απειλή γι’ αυτόν και πόλος έλξης για έναν τεράστιο αριθμό επίλεκτων στελεχών του κόμματος.

Ενδιαφέρον θα ‘χει πάντως να κάνουν όλοι αυτοί πίσω και να αναγκαστεί ο κος. Σαμαράς να κατεβάσει στην Αττική κανένα Μανώλη. Άντε και κανένα Αβραμόπουλο στην πιο κυριλέ εκδοχή.

Έδινε και έπαιρνε στην ΕΝΑΕ η φήμη ότι η Ντόρα πάει για Περιφερειάρχης

Έδινε και έπαιρνε χθες στο Συνέδριο της ΕΝΑΕ (Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος) στο ξενοδοχείο Caravel ο ψίθυρος ότι η κα. Ντόρα Μπακογιάννη σκέφτεται, ή ακόμη και προτίθεται, να κατέλθει στις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές ως υποψήφια Περιφερειάρχης Αττικής, μία θέση άκρως σημαντική, εφόσον μιλάμε για κάτι σα μίνι-πρωθυπουργό σε ένα πληθυσμό άνω των δύο εκατομμυρίων πολιτών.

Μάλιστα, λεγόταν ότι η κα. Μπακογιάννη θα προβεί στο συγκεκριμένο εγχείρημα, με, ή χωρίς τη στήριξη της Ρηγίλλης, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Μένει να αποσαφηνιστεί ποιος κυκλοφόρησε αρχικά αυτή τη φήμη. Από εκεί κρίνεται τόσο η εγκυρότητα, όσο και η σημασία της. Πάντως, οι σαμαρικοί τη διακινούσαν μετά μανίας, ενώ οι μπακογιαννικοί δεν τη σχολίαζαν.

Οργή αρχίζουν και νιώθουν οι εθνικιστές δεξιοί από την κοροϊδία Σαμαρά

(Αναδημοσίευση από το blog του Κοπέρνικου)

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες πολλά σχόλια ανθρώπων που ιδεολογικά τοποθετούνται στο λεγόμενο δεξιό εθνικιστικό φάσμα σχετικά με τα ανθελληνικά μέτρα που έχει σκοπό να περάσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την στάση του Σαμαρά απέναντι τους. Παντού παρατηρώ διάχυτη αγανάκτηση για την συνεναιτική στάση του κυρίου Σαμαρά και οργή για την χαμένη ψήφο που του έδωσαν όλοι στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας.

Όπως έχω ξαναπεί επανειλλημένα όλοι οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ σε ποσοστό σχεδόν απόλυτο έτρεξαν πρώτοι στις κάλπες να ψηφίσουν Σαμαρά με την ελπίδα οτι με την εθνικιστική του στροφή θα δώσει κίνητρα και στους ίδιους να επιστρέψουν στην Νέα Δημοκρατία. Τώρα οι ίδιοι λένε οτι όχι μονάχα δέν θα επιστρέψουν αλλά οι διαρροές στις επόμενες εκλογές προς το ΛΑΟΣ θα είναι ακόμα μεγαλύτερες, έτσι εξηγείται επιπλέον το άνοιγμα της ψαλίδας που φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Πολλοί δηλώνουν οτι παρασύρθηκαν ακούγοντας τις μεγαλοστομίες απο τα διάφορα Καραμανλοσαμαρικά παπαγαλάκια οτι τάχα η Ντόρα Μπακογιάννη έχει σκοπό να πουλήσει την Ελλάδα στους Αμερικάνους, άλλοι απο αυτούς άδολα άλλοι με δόλο. Ακόμα και μόνιμοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας που ιδεολογικά ανήκουν στην καθαρή δεξιά δηλώνουν οτι απογοητεύθηκαν άλλα περίμεναν να βρούν όταν πήγαν να του ρίξουν την ψήφο, άλλα βρήκαν.

Αιχμή του δόρατος στην δυσαρέσκεια που υπάρχει εναντίον του Σαμαρά είναι οτι επέτρεψε να κλείσει το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς να εκμεταλευτεί το γεγονός ώστε να μπορέσει να βάλει φρένο στα μελλοντικά σχέδια του Γιωργάκη για ιθαγένεια στους λαθρομετανάστες. Τελικά οι μόνοι που δικαιώθηκαν στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας ήταν όσοι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ πήγαν να ψηφίσουν Σαμαρά, αυτοί πραγματικά σήμερα αισθάνονται όλοι με το δίκιο τους περήφανοι.

Συμπαιγνία απάτης για το Μεταναστευτικό από την άτυπη συγκυβέρνηση!

(Αναδημοσίευση από το periothiko)

Η στάση του προέδρου Αντώνη στο ζήτημα της παροχής ιθαγένειας στους μετανάστες, που προωθεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αποτελεί ένα ακόμη μνημείο αμετροέπειας, ελιγμών, καπηλείας και φτηνών εντυπωσιασμών.

Με σκοπό και «η δουλειά να γίνει» και το αφελές πόπολο των «υπερήφανων δεξιών» να χάψει το παραμύθι της δήθεν «διαφωνίας» Σαμαρά με τον Παπανδρέου για το ζήτημα αυτό…

Η ιστορία έχει μεθοδευθεί αριστοτεχνικά και σύμφωνα με τη λογική του φαινομενικού «παζαρέματος»… Επί της ουσίας και του σκοπού δεν υφίσταται καμία απολύτως διαφοροποίηση.

Ενώ, π.χ., το ΛΑΟΣ είναι ξεκάθαρο -λέει όχι στην παροχή ιθαγένειας- ο Αντώνης προβάλλει, υποτίθεται, «ενστάσεις» για τα «κριτήρια» και τις «προϋποθέσεις» που θα πρέπει να ισχύουν, επικαλούμενος αόριστα και μπακαλίστικα το «καθεστώς άλλων ευρωπαϊκών χωρών»… Ποιων ακριβώς; Γιατί η κάθε ευρωπαϊκή χώρα έχει δικό της, αυτόνομο πλαίσιο για την παροχή ιθαγένειας σε νόμιμους μετανάστες.

Οι βαρύγδουπες και κενολόγες «προτάσεις» του Αντώνη στοχεύουν στο ξεγέλασμα των νεοδεξιών που είναι κάθετα αντίθετοι στις προθέσεις του ΠΑΣΟΚ και ταυτίζονται με τις ακραίες θέσεις του Καρατζαφέρη. Όμως ο Σαμαράς δεν καταδέχεται να κατέλθει στο… υπόγειο της «πολυκατοικίας»… Άλλωστε, με το «φίλο Γιώργο» έχουν συμφωνήσει σε όλο το πρόγραμμα της «συγκυβέρνησης», ακόμη και στο πού θα… διαφωνήσουν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των σκληροπυρηνικών «δεξιών».

Ήδη ο συντηρητικός τύπος (βλ. στο πλάι το σημερινό πρωτοσέλιδο της «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ») και τα ΜΜΕ προετοιμάζουν το έδαφος για την… από κοινού (!!!) ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου, αφού προηγουμένως ο Υπουργός Εσωτερικών θα έχει κάνει… αποδεκτές τις «προτάσεις» του προέδρου Αντώνη… Δηλαδή, το «παιχνίδι της κολοκυθιάς»: όχι 5 χρόνια, αλλά 7, όχι 3, αλλά 6 και πάει λέγοντας…
Γελοίες προφάσεις από πολιτικάντηδες που δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Που θέλουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο…

Στο αίτημα Καραμανλή για συναίνεση απαντούσε «μόνη λύση οι εκλογές»

Του ΣΤΑΘΗ ΣΑΡΑΦΟΠΟΥΛΟΥ, τέως βουλευτή

(αναδημοσίευση από το blog Ε.Μ.ΠΡΟ.Σ. για ανάπτυξη, με τίτλο «Γιατί ο Καραμανλής παρέδωσε την εξουσία»)

Γράφαμε προχθές στο άρθρο μας "Καραμανλής και "αντιπολίτευση", μακάρι ο Καραμανλής να είχε την αντιπολίτευση που έχει σήμερα ο Παπανδρέου! Η κατάσταση στην πατρίδα μας θα ήταν τελείως διαφορετική και πιθανόν να μην αντιμετωπίζαμε τα σημερινά αδιέξοδα της οικονομίας μας, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κλοιό γύρο της!

Προσωπικά πιστεύω ότι ο Καραμανλής ενημέρωσε τον τότε αρχηγό της αξ. αντιπολίτευσης γι' αυτά που έβλεπε ότι έρχονται. Δηλαδή την επίθεση των "διεθνών κερδοσκόπων" εναντίον του ισχυρότερου νομίσματος του πλανήτη, του ευρώ! Και ότι η επίθεση αυτή θα γίνει σε χώρες της "Ευρωζώνης" των οποίων η οικονομία τους είναι διαχρονικά προβληματική! Δηλαδή των οικονομιών του Νότου (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ).

Του ζήτησε συναίνεση και ο Παπανδρέου του απήντησε... εκλογές, η μόνη λύση!

Έτσι εξηγείται και το ερώτημα όλων μας: Γιατί ο Καραμανλής πήγε σ' εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 2009;

Η αντιμετώπιση της επίθεσης χρειαζόταν συναίνεση η οποία δεν υπήρχε με τους ίδιους παίκτες της πολιτικής σκηνής!

Χρειαζόταν αλλαγή στους ρόλους και στα πρόσωπα! Και αυτό έγινε.

Ήδη αυτή τη στιγμή μαθαίνουμε τις επιθέσεις που δέχεται η οικονομία της Πορτογαλίας από τους ίδιους κύκλους που δέχθηκε και η ελληνική οικονομία!

Αξίζει να θυμηθούμε την εικόνα του Παπανδρέου πριν δύο χρόνια περίπου και τι έλεγε στη Βουλή στη σχετική συζήτηση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από τη συμμετοχή του Παπανδρέου στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, τον Μάρτιο του 2008, όταν συζητούνταν το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό. Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στις 12/3/2008, είχε κατέβει στην πορεία και δήλωνε: «Είμαστε όλοι εδώ γιατί παλεύουμε για το δίκιο. Και έχει δίκιο ο εργαζομένος που διαμαρτύρεται. Έχει δίκιο η γυναίκα που αντιδρά, έχει δίκιο η νέα γενιά που αντιδρά.Και δεν θα περάσουν, με αιφνιδιασμούς και με επικοινωνιακά τρικ, αυτά τα μέτρα της κυβέρνησης». Έξι μέρες αργότερα παρενέβη στην ολομέλεια της Βουλής για το Ασφαλιστικό και απευθυνόμενος στον Καραμανλή έλεγε: «Δεν μπορείτε να κοιτάξετε στα μάτια τον εργαζόμενο. Τι θα τους πείτε; Είχαν προγραμματίσει τη ζωή τους, πώς να αντέξουν την προοπτική αύξησης των ορίων ηλικίας και μείωσης των συντάξεων μητέρες, κι αυτές που δικαιούνται; Και οι εργαζόμενες;»

Τα λόγια αυτά του Παπανδρέου, σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ!

Καλά, ολόκληρη Le Monde και δεν ξέρουν οι συντάκτες της το «Τζέφρυ»;

Η Le Monde κάνει αφιέρωμα στο Παπανδρέου και τον αποκαλεί “Γιωργάκη” μας ενημερώνει ο καλός μου φίλος Mediakias στο blog του.

Φαίνεται δεν έχουν μάθει ακόμη το «Τζέφρυ»...

«Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη» θα οδηγηθούμε με μία πιθανή φοροεπιδρομή

Του Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

(αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Τα Νέα» 4/2/2010, και τη στήλη «Εμπιστευτικά»)

ΠΕΡΑΣΕ Η πρώτη κρυάδα; Άντε να δούμε τι θα γίνει και με τη δεύτερη. Διότι από εβδομάδα πιάνουμε το φορολογικό.

ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ καλά τον Παπανδρέου, η κυβέρνηση θεωρεί ότι το φορολογικό είναι μέρος του συνολικού πακέτου. Πολύ σωστά. Και ότι αυτό το φορολογικό είναι που θα κάνει το συνολικό πακέτο «πιο δίκαιο». Σωστό και αυτό.

ΑΛΛΑ ΥΠΟ μία προϋπόθεση: ότι η αύξηση των φορολογικών βαρών δεν θα αφορά μόνο εκείνους που πληρώνουν περισσότερα, αλλά κυρίως αυτούς που δεν πληρώνουν τίποτα! Και όλα όσα ακούω περί φορολογικών συντελεστών, απλώς επιβαρύνουν όσους πληρώνουν ήδη. Δηλαδή, τους μισθωτούς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τα μεσαία στρώματα που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας.

ΕΔΩ, Η αντιπολίτευση έχει δίκιο: να κυνηγηθεί η φοροδιαφυγή ναι, αλλά χωρίς φοροεπιδρομή... Όχι για λόγους κοινωνικής μεγαλοψυχίας αλλά για λόγους οικονομικής σκοπιμότητας.

ΔΙΟΤΙ ΑΝ επιβαρυνθούν και άλλο οι μισθωτοί, αν κυνηγηθούν οι άνθρωποι που καταγράφουν ήδη εισοδηματικές απώλειες και κουβαλάνε ήδη φορολογικά βάρη, τι θα συμβεί; Θα στραγγαλιστεί η ιδιωτική κατανάλωση. Η χώρα θα βυθιστεί περισσότερο στην ύφεση. Και από τη Σκύλλα θα πέσουμε στη Χάρυβδη.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ότι αυτός είναι ο εύκολος δρόμος. Και ότι πολλές κυβερνήσεις έως τώρα προτίμησαν να επιβαρύνουν όσους έχουν στο χέρι, παρά να κυνηγήσουν εκείνους που δεν ξέρουν πώς να τους πιάσουν. Είναι εύκολο, ίσως και πολιτικά πιο βολικό. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, όμως, ότι είναι δίκαιο και αποτελεσματικό.

ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ δικαιοσύνης, μάλλον δυσκολεύομαι να χρίσω «έχοντες και κατέχοντες» όσους βγάζουν τριάντα ή σαράντα χιλιάδες ευρώ τον χρόνο (μιλάμε για δυόμισι, τρεις χιλιάδες ευρώ τον μήνα!...) επειδή δεν μπορούν να τα κρύψουν ή επειδή κάποιοι άλλοι βγάζουν λιγότερα.

ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ αποτελεσματικότητας, έχει αποδειχθεί ότι η ύφεση δεν αντιμετωπίζεται με αύξηση των φόρων, διότι η αύξηση των φόρων οδηγεί κατά κανόνα σε μεγαλύτερη ύφεση. Κινδυνεύουμε να μειώσουμε προσωρινά το έλλειμμα, αλλά να εκτοξεύσουμε στα ύψη την ανεργία.

ΚΑΙ ΕΔΩ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης. Όλοι συμφωνούμε ότι το συνολικό πακέτο των μέτρων πρέπει να είναι δίκαιο. Καμία αντίρρηση. Επιμένω όμως ότι πρέπει να είναι και αποτελεσματικό. Για δύο λόγους:

ΠΡΩΤΟΝ, επειδή το ζητούμενο είναι να βγει η χώρα από την κρίση και όχι να πέσει από τη μια κρίση στην άλλη.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, επειδή αν αποδειχθεί ότι τα μέτρα δεν είναι αποτελεσματικά, τότε θα χρειαστούν και άλλα μέτρα που θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την ήδη επιβαρυμένη κοινωνία μας.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ θα είναι το πιο άδικο από όλα!

Η αντιστροφή των λεγόμενων «δύο τρίτων» φέρνει κοινωνική έκρηξη

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ

(αναδημοσίευση από το blog «Κοινή Μοίρα»)

Οι Βρυξέλλες απαιτούν να ρυθμίσουμε τα δημοσιονομικά μας, χωρίς να ενδιαφέρονται ποιοι θα υποστούν το βάρος των μέτρων. Δικαίως! Τι τους νοιάζει τους ευρωτεχνοκράτες ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό; Για αυτό όμως δεν υπάρχουν οι εθνικές κυβερνήσεις, τα εθνικά κοινοβούλια και τα εθνικά κόμματα;

Στη δική μας περίπτωση, τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, κρίνουν πως τα περιοριστικά μέτρα, υπό τη μορφή περικοπών σε μισθούς και επιδόματα και αυξήσεων σε έμμεσους φόρους πάνω σε βασικά είδη καταναλωτικής ανάγκης, πρέπει να έχουν ως αποδέκτες τους Έλληνες της μεσαίας τάξης και ειδικότερα τους μισθωτούς.

Υπό αυτή τη λογική όμως κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά σε μία αντίστροφη εκδοχή από εκείνη την οποία γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Περί τα τέλη της προηγούμενης περιόδου διακυβέρνησης ΠαΣοΚ, σχεδόν ένα τρίτο της κοινωνίας μας είχε καταλήξει να είναι οι κλασσικοί φτωχοί μαζί με τους νεόφτωχους της Σοφοκλέους, ενώ τα άλλα δύο τρίτα μπορούσαν να ζήσουν όχι απαραιτήτως με κάποια άνεση, ή πολυτέλεια, αλλά τουλάχιστον με αξιοπρέπεια.

Τώρα, με τα νέα μέτρα, τα δύο τρίτα του πληθυσμού θα φτάσουν κάτω, ή έστω οριακά πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Δεν αποκλείεται οι πολίτες να ένιωθαν την ανάγκη να συμβιβαστούν με την κατάσταση όπως θέλησε να την παρουσιάσει ο πρωθυπουργός. Αρκεί βέβαια να έβλεπαν ότι πρώτοι καλούνται να καταβάλουν το μέρισμα κόστους και ευθύνης που τους αναλογεί, το κεφάλαιο και η ανώτερη αστική τάξη.

Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν ισχύει.

Αντιθέτως, επιδεικνύεται από τους κεντρικούς συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία προκλητική τάση προστασίας των κερδών, των πλουτών, σε ορισμένες περιπτώσεις και των παρανομιών των ολίγων.

Η απότομη ανατροπή των οικονομικοικοινωνικών συσχετισμών και το αίσθημα αδικίας που νιώθει το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη αύξηση της ανεργίας και την επιδείνωση του μεταναστευτικού, πρόκειται να προκαλέσουν μία εκρηκτική κατάσταση στην Ελλάδα για φέτος και για τα προσεχή έτη.

Αν δεν αποφασίσουν οι κεντρικοί συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία ριζική αλλαγή φιλοσοφίας στον καταμερισμό βαρών σε τούτη τη συγκυρία αλλά και γενικότερα, τότε θα φτάσουμε στο σημείο ο καυτός Δεκέμβρης του 2008 να μοιάζει με μία ρομαντική σύναξη débutantes.

(Πίνακας: "Depression's Mirror" από τον D Lane Taylor)

«Η ευθύνη του κ. Τρισέ» για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις σε βάρος μας

Του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗ
(σε αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Το Βήμα», 3/2/2010)

Στα χρόνια της δραχμής, όταν το εθνικό μας νόμισμα δεχόταν κερδοσκοπικές επιθέσεις, η Τράπεζα της Ελλάδος, η κεντρική μας τράπεζα, σήκωνε το βάρος της απόκρουσης των πιέσεων.
Οργάνωνε την άμυνα, συγκέντρωνε τις δυνάμεις, περιόριζε τη ρευστότητα, αύξανε τα διατραπεζικά επιτόκια, γενικώς λάμβανε μέτρα και αντιδρούσε στον κύκλο των εγχώριων και διεθνών κερδοσκόπων.
Ουσιαστικά δημιουργούσε περιβάλλον κινδύνου και κόστους για την άσκηση του κερδοσκοπικού παιγνίου.

Oι παλαιότεροι θυμούνται ότι δεν ήταν λίγες οι φορές κατά τις οποίες οι κερδοσκόποι ζεματίστηκαν- «κάηκαν τα δάχτυλά τους», κατά την επαγγελματική έκφραση της εποχής- επιτιθέμενοι στη δραχμή.
Στην εποχή του ευρώ νιώθει ο καθείς ότι δεν υπάρχει αντίπαλος απέναντι στην κερδοσκοπία.
Στην προκειμένη περίπτωση, οι «λύκοι» των διεθνών αγορών πωλούν μαζικά ελληνικούς τίτλους που δεν κατέχουν και διαμορφώνουν συστηματικά συνθήκες επαχθέστερου δανεισμού για τη χώρα μας, χωρίς κανείς να ορθώνει έστω υποτυπώδη αντίσταση απέναντί τους.

Η κεντρική μας τράπεζα, η δική μας Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν αντιδρά, έχει προ πολλού απεμπολήσει τον ρόλο του «δανειστή της τελευταίας ανάγκης», που αποτελεί βασική λειτουργία μιας κεντρικής τράπεζας, και- το χειρότερο- εμπιστεύεται περισσότερο τους οίκους αξιολόγησης παρά τις κυβερνήσεις που τη στηρίζουν.
Εχει φθάσει στο σημείο να ετεροκαθορίζεται από τους οίκους αξολόγησης και να εξαρτά τη στάση της απέναντι στους τίτλους των χωρών από εκθέσεις αμφίβολης ποιότητας και από οργανισμούς που αποδεδειγμένα κρύβουν σκοπούς και επιδιώξεις.
Ουσιαστικά αρνείται να αντιμετωπίσει την κερδοσκοπία, για να μην πούμε ότι τη διευκολύνει με τη διάχυση των πληροφοριών, την οποία όλοι αντιλαμβάνονται, αλλά κανένας δεν στηλιτεύει.
Κάπως έτσι οι κερδοσκόποι αισθάνονται ασφαλείς, ανεξέλεγκτοι και επίμονοι στο παίγνιό τους. Χθες, για παράδειγμα, αγνόησαν τις ελληνικές προσπάθειες και αποφάσεις, σχεδόν δεν αποτίμησαν τα πρόσθετα μέτρα και είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν ξανά τους ελληνικούς τίτλους, ωσάν τίποτε να μη συνέβη.

Είναι αυτή απαράδεκτη κατάσταση. Προσβάλλει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και συνολικά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η πολιτική Ευρώπη δεν μπορεί να μένει απαθής σε τέτοιες αγκυλώσεις και στρεβλώσεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ούτε να συμβιβάζεται με φαινόμενα κερδοσκοπίας.

Τσίγκινα σωβρακάκια όλοι στη Βαλαωρίτου. Κάποιος νιώθει πολύ horny!

Καλά θα κάνουν όλοι όσοι και όλες όσες συναγελάζονται στα πολιτικοδημοσιογραφικά στέκια του πεζοδρόμου της Βαλαωρίτου, να αρχίσουν να χρησιμοποιούν τσίγκινα σωβρακάκια μέσα από φούστες, φουστάνια, παντελόνια. Τελευταία, κάποιος ανάμεσά τους νιώθει πολύ, μα πάρα πολύ … horny. Δεν εξηγείται αλλιώς, το γεγονός ότι παραφυλάει καθημερινά στο δέκτη της τηλεόρασής του για να πάρει μάτι μέσα και κάτω από το ντεκολτέ της κας. Όλγας Τρέμη, διότι αυτό τον ... ανεβάζει όπως περιγράφει και ο ίδιος στο blog του (εδώ και εδώ και επίσης, εδώ και εδώ). Και να φανταστείτε, ότι πριν κάμποσο καιρό, διακωμωδούσε την τηλεπαρουσιάστρια του Mega, για τις αισθητικές-διορθωτικές παρεμβάσεις στο πρόσωπό της, στις οποίες προέβη, γράφοντας "Τι έγινε ρε παιδιά με την Τρέμη; Πάθαμε πλάκα. Καθαρίζαμε την τηλεόραση γιατί είχαμε την εντύπωση ότι δεν βλέπαμε καλά. Δέκα χρόνια νεότερη δείχνει σήμερα η Τρέμη. Τρομερό σιδέρωμα. Σαν εφημερίδα έγινε! Εκτός από το... σίδερο έπεσε και μια μικρή πλαστική στη μύτη!" και "Πρετεντεράκο σου πάει πολύ η Τρέμη. Μετά το... σιδέρωμα ταιριάζεται γάντι! Φαίνεσαι 40 χρόνια μεγαλύτερος."
Βέβαια, τις έσβησε αυτές τις αναρτήσεις από το blog του ο Mr. Ηorny, αλλά έμειναν οι αναδημοσιεύσεις σε άλλα blogs (εδώ και εδώ).
Όχι μόνο horny, αλλά και ασταθής και απρόβλεπτος…
Διπλό σωβρακάκι λοιπόν!

Σημείωση: Ευτυχώς, τελευταία εμφανίζεται πιο ήρεμος στον άμβωνά του, 10.30-12.00 μμ. Φαίνεται εκτονώνει την έντασή του νωρίτερα, στο διάστημα μεταξύ 8.00-9.00 μμ.

Γεια σου μεγάλε Βασίλη, που τον είχες και συμμαχητή σου τον Καραμανλή!

Αναφέραμε τη φράση «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς» και θυμηθήκαμε τον κο. Βασίλη Μιχαλιάκο. Ως γνωστόν, αυτή τη ρήση είχε χρησιμοποιήσει ο νυν γραμματέας Αυτοδιοίκησης της Νέας Δημοκρατίας για τον κο. Αντώνη Σαμαρά (τον οποίο τώρα εξυμνεί), την εποχή που είχε φύγει από το κόμμα για να ιδρύσει την Πολιτική Άνοιξη.

Όταν οι άνθρωποί μας στον Πειραιά μας είχαν πληροφορήσει ότι στην πρώτη προεκλογική συγκέντρωση των «πυρήνων» του τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο κος. Μιχαλολιάκος είχε εκστομίσει το εκπληκτικό «και να ξέρετε, εγώ δε χρωστάω τίποτα στον Καραμανλή, εκείνος μου χρωστάει ... όταν ήμουν εγώ πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, εκείνος ήταν ένας πρωτοετής φοιτητής», αφήνοντας άπαντες τους παρισταμένους εμβρόντητους, εμείς νιώσαμε ζωηρές επιφυλάξεις για την ακρίβεια των πληροφοριών. Είναι δυνατό να υπάρχει τόση αμετροέπεια, είχαμε εύλογα διερωτηθεί.
Και όμως, ήρθε ο ίδιος ο κος. Μιχαλολιάκος να επιβεβαιώσει κατά μία έννοια όλα αυτά, με τα όσα είπε στη συνέντευξή του στη Real News την περασμένη Κυριακή.
Τι είπε ο γραμματέας Αυτοδιοίκησης της ΝΔ;
Κατ’ αρχήν, «τιμώ, εκτιμώ και σέβομαι τον Καραμανλή … γιατί ήταν συμμαχητής μου στην ΟΝΝΕΔ»!!!
Καταλάβατε; Ο πολύς κος. Μιχαλολιάκος κάνει την τιμή στον επί δωδεκάμισι χρόνια πρόεδρο της ΝΔ και πεντέμισι χρόνια πρωθυπουργό να τον θεωρεί «συμμαχητή του».
Οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, ελάχιστα -έστω- πιο σεβαστικός από τον αμετροεπέστατο κο. Μιχαλολιάκο, θα αρκούταν να έλεγε ένα «ήμασταν συμμαχητές στην ΟΝΝΕΔ»! Αλλά όχι, ο γραμματέας Αυτοδιοίκησης της ΝΔ, έπρεπε να καταστήσει απολύτως σαφές ότι εκείνος ήταν ο αρχηγός και ο κος. Καραμανλής απλός συμμαχητής, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι έχει όχι απλά τα μυαλά, αλλά και τον χαρακτήρα για να πει στην προεκλογική συγκέντρωση των «πυρήνων» του ότι μας είχαν αναφέρει οι πηγές μας.
Μάλιστα, ο κος. Μιχαλολιάκος πάει την κουβέντα ένα βήμα παραπέρα και ζητάει και «διευκρινίσεις» από τον κο. Καραμανλή για την τυπική, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες, ευχαριστήρια επιστολή προς τον Χριστοφοράκο της «Ζήμενς»!

Μπορεί ο κος. Μιχαλολιάκος να καμαρώνει ότι είναι ο μοναδικός εκλεγείς βουλευτής στις τελευταίες εκλογές και να νομίζει ότι μπορεί να λέει ότι του κάνει κέφι, αλλά εμείς θα του απαντήσουμε ότι σε μία καταστροφική για τη Νέα Δημοκρατία εκλογική αναμέτρηση, ο ίδιος φρόντισε μονάχα για να διασώσει το πολιτικό του «σαρκίο» βασιζόμενος στην ψήφο μίας σκληρής ομάδας ψηφοφόρων που επιμένει να βλέπει τον Πειραιά, μία πόλη που έχει τη δυνατότητα να μετεξελιχτεί σε ένα πραγματικά πανίσχυρο διεθνές ναυτιλιακό, εμπορικό, διαμετακομιστικό κέντρο, ως παρακολούθημα της Αρεοπόλεως και του Γυθείου. Επιπλέον, πριν ζητήσει διευκρινίσεις από τον κο. Καραμανλή για οποιαδήποτε υπόθεση, εκκρεμεί να δώσει ο ίδιος ξεκάθαρες διευκρινήσεις για διάφορες υποθέσεις που τον αφορούν άμεσα ή έμμεσα και τις οποίες ανέδειξαν κατά καιρούς στο φως της δημοσιότητας διάφορα δημοσιεύματα εφημερίδων.

Αυτά για τώρα. Διότι είναι απολύτως βέβαιο, πως θα επανέλθουμε στον κύριο. Δριμύτεροι!

Τα παράπονα και τα σκωπτικά σχόλια δίνουν και παίρνουν στις παρέες

Οι περισσότεροι εχθροί, δεν προέρχονται από τις τάξεις του πολιτικού στρατοπέδου της οικογένειας Μητσοτάκη, διότι ούτως ή άλλως, η κα. Ντόρα Μπακογιάννη δε θα μπορούσε να έχει πολλές απαιτήσεις από στελέχη σαν τον κο. Μενέλαο Δασκαλάκη. Το μοναδικό που θα μπορούσε να περιμένει, θα ήταν μία στάση ουδετερότητας στο ζήτημα της εκλογής νέου αρχηγού, κάτι το οποίο τελικώς δεν συνέβη, όπως επιβεβαιώνουν διάφορα στοιχεία και μαρτυρίες ανθρώπων μέσα από τη Ρηγίλλης με τους οποίους μιλάμε τακτικά. Οι περισσότεροι εχθροί για το γενικό διευθυντή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης προέρχονται κυρίως από το στρατόπεδο των «καραμανλικών» στελεχών, τα οποία, είτε ετάχθησαν διακριτικώς παρά τω πλευρό της κας. Μπακογιάννη, επιχειρώντας έτσι να παρεμποδίσουν την έλευση στην ηγεσία της ΝΔ δύο πολιτικών προσώπων που επιχείρησαν κατά το παρελθόν να τη διασπάσουν και να την υπονομεύσουν με τη δημιουργία δικού τους κόμματος, είτε δεν ανακατεύτηκαν καθόλου στις εσωκομματικές εκλογές, αλλά αρνήθηκαν να ενδώσουν στα κελεύσματα που τους απηύθυναν οι κκ. Αντώνης Σαμαράς, Δημήτρης Αβραμόπουλος και κάποιοι εκ των συνεργ(ατ)ών τους.
Αυτά τα στελέχη, είτε με τον έναν τρόπο, είτε με τον άλλον, απομακρύνθηκαν από τον πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό της Ρηγίλλης σε χρόνο ρεκόρ και το χειρότερο, με τον πλέον μειωτικό και απαξιωτικό τρόπο αντιμετώπισης και εκείνο για το οποίο επιμένουν να παραπονιούνται, είναι ότι ο γενικός διευθυντής της ΝΔ όχι απλά δεν επέλεξε να μείνει έξω από αυτή την υπόθεση, αλλά ετέθη ανάμεσα στους «πρωτεργάτες» της. «Δε θα με ένοιαζε η συμπεριφορά κανενός Δραβίλα ή Μουρούτη, γιατί ούτε που τους γνωρίζω. Ούτε καν του Αρβανιτόπουλου, γιατί ούτε με αυτόν είχα ποτέ μου πολλά-πολλά. Αλλά από το Μενέλαο περίμενα να είναι τουλάχιστον πιο εντάξει, απέναντι σε μένα και σε τόσους άλλους που πορευόμασταν μαζί χρόνια», έλεγε τις προάλλες σε παρέα που έπινε τον (πικρό) καφέ της σε γνωστό νεοδημοκρατικό στέκι της πλατείας Κολωνακίου, εξέχων στέλεχος, η απόσπαση του οποίου στο κόμμα διακόπηκε, χωρίς καλά-καλά να το συζητήσει κανείς μαζί του. Για να παρατηρήσει σκωπτικά εις εκ των παρευρισκομένων: «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη όμως ουδείς».

Εάν τον ...«εκκαθαρίσουν», έχει να συναντήσει πολλούς εχθρούς έξω

Είναι ενδιαφέρον ότι ενώ οι προσλήψεις, εάν και εφόσον γίνουν τελικά, έχουν χρεωθεί στους άμεσους συνεργάτες που έχει φέρει μαζί του ο κος. Αντώνης Σαμαράς, το «πογκρόμ» απομακρύνσεων έχει χρεωθεί εξ ολοκλήρου στον κο. Μενέλαο Δασκαλάκη - όπως αναφέρουν οι πληροφορίες που έχουμε εμείς τουλάχιστον.

Εάν ισχύει το προηγούμενο, είναι λογικό να διερωτάται κανείς πως είναι δυνατό να αφήνει κάποιος το προνόμιο των προσλήψεων σε άλλους και να αποδέχεται για τον εαυτό του το ρόλο του ανθρώπου που κάνει τη μεταφορικώς αποκαλούμενη … «βρώμικη» δουλειά. Η μοναδική υπόθεση την οποία μπορούμε να κάνουμε, είναι ότι ο κος. Δασκαλάκης ευελπιστεί να επιβιώσει των αλλαγών που θα επέλθουν λίγο πριν, ή το πιθανότερο, αμέσως μετά το επικείμενο Συνέδριο, παραμένοντας σε κάποιο καίριο πόστο του κομματικού μηχανισμού. Οι πληροφορίες μας πάντως, αναφέρουν ότι ο γενικός διευθυντής της ΝΔ είναι ήδη … «προγεγραμμένος» και ότι όταν ολοκληρώσει τις εκκαθαρίσεις, μετά θα …«εκκαθαρίσουν» και τον ίδιο.

Ο αντίλογος που λογικά υπάρχει, είναι ότι ακόμη και αν υφίστανται όλα τα προηγούμενα και …«εκκαθαριστεί» και ο ίδιος στο τέλος, ο κος. Δασκαλάκης δε θα έχει το παραμικρό πρόβλημα να βρει μία υψηλή διοικητική θέση στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν ξέρουμε εάν και εφόσον ο κος. Δασκαλάκης είναι δυνατό να επενδύει αποκλειστικά και μόνο στην πείρα που αποκόμισε ως γενικός διευθυντής της ΝΔ, προκειμένου να κάνει καριέρα στον ιδιωτικό τομέα (διότι πριν τον … «ανακαλύψει» ο κος. Κώστας Καραμανλής, λέγεται πως ήταν σχεδόν άγνωστος στον περισσότερο κόσμο, τόσο στο χώρο της πολιτικής, όσο και των επιχειρήσεων), ή κρύβεται στη σκέψη του η προσδοκία, ότι θα ήταν ευπρόσδεκτος σε κάποια από τις μπίζνες των ανθρώπων που έδωσαν τα πάντα για να εκλεγεί ο κος. Σαμαράς. Το βέβαιο είναι, ότι ο κος. Δασκαλάκης έχει αποκτήσει με το πέρασμα του χρόνου πολλούς εχθρούς, οι οποίοι, τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει περισσότεροι από ποτέ άλλοτε. Δεν αποκλείεται όλους αυτούς, από δω και μπρος, να τους βρίσκει συνεχώς μπροστά του.

Ίδια «τρικ» έως και ως προς την επιλογή στελεχών εφαρμόζουν οι δίδυμοι

Ο δίδυμος αδελφός του κου. Γιώργου Παπανδρέου ακολουθεί την ίδια με αυτόν τακτική έως και στη στελέχωση του κόμματός του. Όπως γίνεται γνωστό, η Ρηγίλλης επαίρεται πως προσλαμβάνει συνεργάτες μέσω αποστολής βιογραφικών, τοποθετώντας μία επιτροπή που αποτελείται από τους κκ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του προέδρου, Θανάση Δραβίλα, νέο αναπληρωτή γενικό διευθυντή του κόμματος και Κώστα Μπούρα, ένα από τα παλιά στελέχη που έμειναν μέχρι τέλους στην Πολιτική Άνοιξη για να την χαντακώσουν μαζί με τον ιδρυτή της.

Εικάζουμε ότι η σύσταση επιτροπής και η προκήρυξη αξιοκρατικής διαδικασίας προσλήψεων είναι μία «μουσαντένια» κατάσταση, μέσα από την οποία θέλει ο νέος πρόεδρος της ΝΔ και οι άνθρωποί του, να δείξουν πως επιχειρούν άνοιγμα στην κοινωνία, ενώ οι άνθρωποι που τελικά θα προσλάβουν είναι εξαρχής «μιλημένοι». Εάν όχι, τότε αποτελεί πραγματικότητα ότι όντως η ΝΔ έχει μείνει «γυμνή» από στελέχη, μετά από τις μαζικές εκκαθαρίσεις και αποπομπές κομματικών στελεχών και συνεργατών, στις οποίες προέβη το στρατόπεδο του κου. Σαμαρά.

Η υποχρέωση του υπεύθυνου πολίτη απέναντι στα μέτρα Παπανδρέου

Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ Α. ΣΕΪΤΑΝΙΔΗ

(αναδημοσίευση από το site του περιοδικού «Τα Πράγματα»)

Μετά από σχεδόν δέκα μήνες που οι Έλληνες πολίτες πέρασαν με μεγάλη αγωνία, βλέποντας την οικονομία να κατρακυλά και την Ευρώπη να μας χλευάζει, την ανεργία να γιγαντώνεται και να φτάνει στα όρια της κοινωνικής έκρηξης και την αγορά να χειμάζεται μαζί με τις ελπίδες τους για πιο άνετη ζωή, παρακολούθησαν χθες τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου να περιγράφει τους τρόπους που ο ίδιος και η κυβέρνησή του επέλεξαν, προκειμένου να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο.

Η ελληνική κοινωνία, με την εξαίρεση των ανεύθυνων ηγεσιών της Αριστεράς και των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών ενώσεων, συναισθάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης. Αναγνωρίζει ότι μόνο με θυσίες μπορεί να βγούμε από το τούνελ. Θυσίες, όμως, που πρέπει να κάνουμε ΟΛΟΙ, κι όχι πάλι τα γνωστά “κορόιδα” και μόνον, την ώρα που οι αεριτζήδες, οι φοροφυγάδες και οι μιζαδόροι θα κάνουν πάρτυ εις υγείαν των υπολοίπων. Πρώτη, λοιπόν, προϋπόθεση για την παλλαϊκή στήριξη των μέτρων που εξήγγειλε ο κ. πρωθυπουργός είναι η σαφής δέσμευσή του να μοιράσει τις θυσίες δίκαια, και σε ΟΛΟΥΣ μας ανεξαιρέτως.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η διασφάλιση της επόμενης μέρας. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες βαρέθηκαν, κουράστηκαν, εξαντλήθηκαν ακούγοντας πρωθυπουργούς να τους περιγράφουν “παραδείσους” που δήθεν όλοι θα συναντούσαμε μετά από τις θυσίες που έπρεπε να γίνουν. Κατά κανόνα κάναμε τις θυσίες ως κοινωνία, αλλά αντί για “παράδεισο”, στην επόμενη στροφή ο ίδιος πρωθυπουργός ή ο διάδοχός του -τι σημασία έχει;- αναμηρύκαζαν το ίδιο παραμύθι: Θυσίες τώρα, καλύτερες μέρες μετά…

Οι Έλληνες πολίτες δεν είμαστε, πια, διατεθειμένοι να υποστούμε τα ίδια. Δίνουμε τη στήριξή μας στην κυβέρνηση που προέκυψε από την ψήφο των περισσοτέρων, αλλά εάν την επόμενη μέρα βρεθούμε σε νέα κρίση, τότε η κοινωνική έκρηξη είναι αναπόφευκτη. Κι αυτό οφείλει να το γνωρίζει τόσο ο κ. Παπανδρέου, που πρότεινε τα μέτρα, όσο κι ο κ. Σαμαράς, που συναίνεσε στα πιο πολλά από αυτά. Η κοινωνική έκρηξη δεν πρόκειται να χωρίσει τους αμνούς από τα ερίφια. Η κοινωνική έκρηξη που θα ξεσπάσει στον τόπο μας αν τα μέτρα του κ. Παπανδρέου δεν φέρουν αποτέλεσμα, θα διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία και ως προμετωπίδα της θα έχει το “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων φίλων“.

Ναι, η ευθύνη μας ως πολίτες αυτής της κοινωνίας, ως κάτοικοι αυτού του ευλογημένου τόπου, ως αληθινοί δημοκράτες που σεβόμαστε την αρχή της πλειοψηφίας είναι να στηρίξουμε τα μέτρα του κ. Παπανδρέου, είτε συμφωνούμε με αυτά είτε όχι, είτε μας πλήττουν πολύ είτε λιγότερο. Μαθημένοι είμαστε από αυτά, εδώ και δεκαετίες, από το “Τσοβόλα δώστα όλα” χωρίς να τα έχεις, μέχρι το “μηδέν συν μηδέν ίσον δεκατέσσερα”.

Αν όμως πέσουμε πάνω σε ανίκανους να μας βγάλουν από την κρίση, σε αδιάφορους για το μέλλον μας και τις θυσίες που με αίμα κάνουμε τώρα, αν αποδειχθεί ότι κι αυτή η πρόσκληση στην κοινωνική μας ευθύνη μείνει χωρίς αποτέλεσμα, τότε ΟΛΟ το πολιτικό κατεστημένο, καλά θα κάνει να φυλάγεται από τη δίκαιη οργή μας. Ως εδώ η κοροιδία δεκαετιών. Κάνουμε για μια ακόμα φορά το κοινωνικό μας χρέος, ως πολίτες. Και ζητούμε από τους πολιτικούς μας να κάνουν κι εκείνοι, για πρώτη φορά στο ακέραιο το δικό τους χρέος.

Αλλιώς θα αναμετρηθούμε…